The Wedding - Tom Robinson

It was a winter Sunday in the centre of town

In the middle of the advent madness

Fading daylight, gusts of rain

Christmas carols playing on the brain — and on the radio

I could see the other guests arriving

In their Range Rovers and MG midgets

Sprayed lime green and vomit orange

Princess Di lookalikes in county twinsets

And down-at-heel Cambridge playboys

Wearing Moss Bros suits and hand-me-down sports jackets

The theatrical profession at prayer… and I felt so out of place

Heads were turning and the whispering spread

As you stood in the aisle staring straight ahead

Like Lazarus risen up from the dead in a formal morning coat;

Prayers were offered and a lesson was read

As one or two crocodile sniffles were shed

And somebody whispered 'Doesn't she just look wonderful'

With a dry crack in the voice

But I felt like a leper and a traitor too

To everything we once knew was true

You avoided my eye and I knew that you knew

And something in my heart screamed no…

Because it isn’t the bride that I wanna kiss

It isn’t your friendship I’m gonna miss

And it’s not that I wanted a life like this

But I’m doing fine… I’m doing fine

Still I remembered all the places and people we’d known

All the summers we spent on that disused aerodrome

All the double-edged jokes in our private code

In our very own private language

And if I could still ride my bike home across that windswept runway

Well I’d do it again today…

And now here we were all these years later

Still living in the shadow of a mushroom cloud

As we mumbled the Lord’s prayer together

And asked for the peace which passeth all understanding;

And if I sound bitter it’s because I’m alone

Under alien colours, in an alien zone

And though I know the language well it isn’t my own

And I really don’t belong here

Because it isn’t the bride that I wanna kiss

And it isn’t your friendship I’m gonna miss

And it’s not that I wanted a life like this

But a part of my childhood died

No, it isn’t the bride that I wanna kiss

It isn’t your friendship I’m gonna miss

It’s not that I wanted it to end like this

With water and wine, water and wine…

Well I guess I’m just paying my respects to you

For the sake of who we used to be…

Het was een winterse zondag in het centrum van de stad

Midden in de adventsgekte

Afnemend daglicht, regenvlagen

Kerstliederen spelen op de hersenen - en op de radio

Ik zag de andere gasten aankomen

In hun Range Rovers en MG midgets

Gespoten limoengroen en kotsoranje

Prinses Di-lookalikes in provinciale twinsets

En nutteloze Cambridge-playboys

Het dragen van pakken van Moss Bros en afgedankte sportjacks

Het theaterberoep in gebed... en ik voelde me zo niet op mijn plaats

Hoofden draaiden en het gefluister verspreidde zich

Terwijl je in het gangpad stond en recht voor je uit staarde

Zoals Lazarus uit de dood opstond in een formele ochtendjas;

Er werd gebeden en er werd een les voorgelezen

Toen er een of twee krokodillensniffles werden afgeworpen

En iemand fluisterde: 'Ziet ze er niet gewoon prachtig uit'

Met een droge kraak in de stem

Maar ik voelde me ook een melaatse en een verrader

Op alles waarvan we wisten dat het waar was

Je vermeed mijn blik en ik wist dat je het wist

En iets in mijn hart schreeuwde nee...

Omdat het niet de bruid is die ik wil kussen

Het is niet jouw vriendschap die ik ga missen

En het is niet dat ik zo'n leven wilde

Maar het gaat goed met me... Het gaat goed met me

Toch herinnerde ik me alle plaatsen en mensen die we hadden gekend

Alle zomers die we op dat in onbruik geraakte vliegveld hebben doorgebracht

Alle tweesnijdende grappen in onze privécode

In onze eigen privétaal

En als ik nog steeds op mijn fiets naar huis kon fietsen over die winderige landingsbaan

Nou, ik zou het vandaag nog een keer doen...

En nu waren we hier al die jaren later

Nog steeds levend in de schaduw van een paddestoelwolk

Terwijl we samen het Onze Vader mompelden

En vroeg om de vrede die alle begrip te boven gaat;

En als ik verbitterd klink, is dat omdat ik alleen ben

Onder buitenaardse kleuren, in een buitenaardse zone

En hoewel ik de taal goed ken, is het niet de mijne

En ik hoor hier echt niet thuis

Omdat het niet de bruid is die ik wil kussen

En het is niet jouw vriendschap die ik ga missen

En het is niet dat ik zo'n leven wilde

Maar een deel van mijn jeugd stierf

Nee, het is niet de bruid die ik wil kussen

Het is niet jouw vriendschap die ik ga missen

Het is niet dat ik wilde dat het zo zou eindigen

Met water en wijn, water en wijn...

Nou, ik denk dat ik je gewoon mijn respect betuig

Omwille van wie we vroeger waren...