Not Dead, But Dying - Sopor Aeternus & The Ensemble Of Shadows

Take my hand in the old 'Theatre Of Seven Hells',

a ferry that bowed its wings,

we call Her: 'Moon by Day'.

Life — a book of painful tongue that hurts our ears.

Flowers of the end, their seed shall grow.

Your breath shall be my coat,

the underworld is, oh, so cold.

The dead don’t feel chill,

but please, hold me warm.

The aweful night has gone;

what lay before…

we can’t remember.

Even Morpheus has drowned in the lament

of his own weeping shadow…

Neem mijn hand in het oude 'Theater Of Seven Hells',

een veerboot die zijn vleugels boog,

we noemen Haar: 'Moon by Day'.

Het leven — een boek met een pijnlijke tong die pijn doet aan onze oren.

Bloemen van het einde, hun zaad zal groeien.

Jouw adem zal mijn jas zijn,

de onderwereld is, oh, zo koud.

De doden voelen zich niet kil,

maar houd me alsjeblieft warm.

De vreselijke nacht is voorbij;

wat lag er voor...

we kunnen het ons niet herinneren.

Zelfs Morpheus is verdronken in de klaagzang

van zijn eigen huilende schaduw...