Les gueules cassées - Miossec

A tous mes amis

A toutes les gueules cassées

Qui ont dû un jour se rendre

Qui n’ont pu résister

A la pluie, au vent

Aux éléments déchaînés

A tous mes amis

A toutes les gueules cassées

Qui se sont laissé surprendre

Juste en bas de la jetée

Par la marée montante

Par une belle nuit d'été

A tous mes amis, à toutes les gueules cassées

Qui n’ont jamais pu se rendre, qui n’ont pu se calmer

A tous mes amis, à toutes les gueules cassées

Qui n’ont jamais pu se rendre, qui n’ont pu se calmer

A tous mes amis

A toutes les gueules cassées

Qui ont dû aller se faire pendre

Qui ont dû se balancer

A des branches qui ne demandent qu'à se fendre

A du bois qui ne demande qu'à casser

A tous mes amis

A toutes les gueules cassées

Aux plaies, aux bosses

Aux visages émaciés

Même si la chair est tendre

Elle est parfois empoisonnée

A tous mes amis, à toutes les gueules cassées

Qui n’ont jamais pu se rendre, qui n’ont jamais pu se calmer

Tellement de comptes à rendre, tellement peu à en laisser

La nature n’est jamais tendre pour ceux qui veulent la provoquer

A tous mes amis

A toutes les gueules cassées

Qui ont mordu la poussière

Qui n’ont pu que chavirer

Même quand la nuit est tendre

Elle ne pense qu'à vous dévorer

Qu'à vous dévorer

Al mijn vrienden

Aan alle gebroken gezichten

Wie heeft zich ooit moeten overgeven?

wie kon het niet laten

In de regen, in de wind

Naar de razende elementen

Al mijn vrienden

Aan alle gebroken gezichten

Wie waren verrast?

Net beneden van de pier

Door het rijzende tij

Op een mooie zomeravond

Aan al mijn vrienden, aan alle gebroken gezichten

Wie kon zich nooit overgeven, wie kon niet kalmeren

Aan al mijn vrienden, aan alle gebroken gezichten

Wie kon zich nooit overgeven, wie kon niet kalmeren

Al mijn vrienden

Aan alle gebroken gezichten

Wie moest er gaan hangen

Wie moest er zwaaien?

Heeft takken die wachten om te worden gesplitst?

Heeft hout dat wacht om te breken

Al mijn vrienden

Aan alle gebroken gezichten

Naar wonden, naar stoten

Met uitgemergelde gezichten

Ook al is het vlees mals

Ze is soms vergiftigd

Aan al mijn vrienden, aan alle gebroken gezichten

Wie kan zich nooit overgeven, wie kan nooit kalmeren

Zoveel om rekening mee te houden, zo weinig om achter te laten

De natuur is nooit aardig voor degenen die haar willen provoceren

Al mijn vrienden

Aan alle gebroken gezichten

Wie heeft in het stof gebeten?

Wie kan alleen kapseizen?

Zelfs als de nacht zacht is

Het enige waar ze aan denkt is jou verslinden

Om je te verslinden