La Guerre - Miossec

Là où je suis je n’ai plus vraiment le choix

Car sous les balles qui sifflent

Il y en a peut-être une pour moi

Alors je fais comme les autres

Je fais ce qu’il ne faut pas

J’en blesse plein par erreur

J’en achève même parfois

Leurs yeux sont pleins de peur

Leur yeux sont plein d’effrois

Alors je ne regarde que leur coeur

Qui explose au bout de mon bras

Ils voudraient avoir encore une heure

Ils voudraient croire encore une fois

Qu’ils rêvent que c’est l’horreur

Et que demain tout le monde se réveillera

Mais ici il n’y a plus d’heure

Ici le temps ne compte pas

Car chaque minute se bloque sous la peur

Comment te dire tu ne t’imagines pas

Ce qu’on pratique comme horreurs

Pour gagner une forêt, un lac, un bois

Ce qu’on pratique comme horreurs

Pour gagner un lac, un bois

Veux-tu que je te fredonne le bruit des canons qui tonnent

Veux-tu que je te chantonne tout cet amour qu’on dégomme

Parfois bien sûr

Je me révolte de l’intérieur

Car au dehors il ne faut pas

Dire qu’on a si peur

Dire qu’on ne peut plus, qu’on ne peut pas

Respirer toute cette puanteur

Qui vous secoue tout l’estomac

Parfois je pense à leurs frères, à leurs soeurs

A leurs pères, à leurs mères, et aux miens aussi parfois

Veux-tu que je te fredonne le bruit des canons qui tonnent

Veux-tu que je te chantonne tout cet amour qu’on dégomme

Waar ik ben, heb ik niet echt een keuze

Want onder de fluitende kogels

Misschien is er een voor mij

Dus ik vind de anderen leuk

ik doe het verkeerde

Ik heb veel van hen per ongeluk pijn gedaan

Ik eindig zelfs soms

Hun ogen zijn vol angst

Hun ogen zijn vol angst

Dus ik kijk alleen naar hun hart

Dat ontploft aan het einde van mijn arm

Ze willen graag nog een uurtje

Ze zouden graag weer willen geloven

Dat ze dromen dat het horror is

En morgen wordt iedereen wakker

Maar hier is geen tijd meer

Tijd doet er hier niet toe

Want elke minuut is opgesloten in angst

Hoe je te vertellen dat je het je niet kunt voorstellen

Wat we beoefenen als verschrikkingen

Om een ​​bos, een meer, een bos te winnen

Wat we beoefenen als verschrikkingen

Om een ​​meer, een bos te winnen

Wil je dat ik het geluid van donderende kanonnen neurie?

Wil je dat ik al deze liefde voor je zing die we uitschakelen?

Soms natuurlijk

Ik rebelleer van binnenuit

Want buiten hoeft dat niet

Zeg dat we zo bang zijn

Zeg dat we niet meer kunnen, we kunnen niet

Adem al die stank in

Wie schudt je hele maag?

Soms denk ik aan hun broers, hun zussen

Aan hun vaders, aan hun moeders en soms ook aan de mijne

Wil je dat ik het geluid van donderende kanonnen neurie?

Wil je dat ik al deze liefde voor je zing die we uitschakelen?