Hanging By a Thread - Currents

Hanging above the ground

I sway from side to side without a feeling found

My feet barely sweep the floor

As my eyes roll back I can’t ignore

That these moments are numbered in sum

For when the clock strikes one the hand of death is sure to come

A life without a shade of grey, but all I see is black and wish it away

Choking down the barrel of a gun

By the end of the night my mother and father will be losing their son

With this burden, my closet has begun to overflow

While the hinges break, it seems as though I am not alone

I have the company of these skeletons I have stowed away

But soon er or later they would have to come back and haunt me.

Following my every step I’m begging for you to let me go

I’m begging you.

I’m begging you, to let me go

Oh death where is thy hand?

For when I greet you it is as a friend

It’s time to put this to an end

And return me to nothing from which you will send

My name was forgotten with the knife still fresh in my back

A heart turned to stone, I don’t want to live anymore

When a minute within this body makes me cringe

Strip me bare of this prison

I call home

Hanging by a thread

With my eyes, sewn.

Shut

Forced to be the only thing I have tried to keep away.

Myself

Kick the chair form underneath my feet.

Let me hang by a thread

Dead.

Hangend boven de grond

Ik zwaai heen en weer zonder een gevoel te vinden

Mijn voeten vegen nauwelijks de vloer

Terwijl mijn ogen terugrollen, kan ik niet negeren

Dat deze momenten opgeteld zijn

Want als de klok één slaat, zal de wijzer des doods zeker komen

Een leven zonder een grijstint, maar alles wat ik zie is zwart en wens het weg

De loop van een geweer verstikken

Tegen het einde van de nacht zullen mijn moeder en vader hun zoon verliezen

Met deze last begint mijn kast over te lopen

Terwijl de scharnieren breken, lijkt het alsof ik niet de enige ben

Ik heb het gezelschap van deze skeletten die ik heb opgeborgen

Maar vroeg of laat zouden ze terug moeten komen om me te achtervolgen.

Na elke stap smeek ik je om me te laten gaan

Ik smeek je.

Ik smeek je, om me te laten gaan

Oh dood, waar is je hand?

Want als ik je begroet, is het als een vriend

Het is tijd om hier een einde aan te maken

En stuur me terug naar niets van waaruit je verzendt

Mijn naam was vergeten met het mes nog vers in mijn rug

Een hart veranderd in steen, ik wil niet meer leven

Wanneer een minuut in dit lichaam me doet ineenkrimpen

Ontdoe me van deze gevangenis

ik bel naar huis

Aan een draadje hangen

Met mijn ogen, genaaid.

Sluiten

Gedwongen om het enige te zijn dat ik heb geprobeerd weg te houden.

Mezelf

Schop de stoel onder mijn voeten.

Laat me even aan een draadje hangen

Dood.