Globalia - Nikoh E.S., Lesk, Abram

Sed bienvenidos a la tierra

De la destrucción y el caos, triste anarquía

Sombría realidad, una alusión al día a día

Una esperanza inexistente en un ambiente trascendente

De un adiós a cualquier vida conocida

Núcleo del mal y del rencor del ser inmune a cualquier pena

En la que estrenan nuevos virus por decenas

Por sus venas no fluye sangre

Sino el odio a cualquier ser, raza y color

Siente el hedor, la amarga escena

En la que habitan religiones, cientos de ellas muertas

Miles de esas ánimas hoy llaman a las puertas

De su reino de los cielos pero ya no están abiertas

Sus vidas quedan tristes, su esperanza exenta

Su inquietud perdió la cuenta y ahora reina la ignorancia

Mujeres maltratadas que pierden su esencia

Niños muertos por cansancio

En este espacio no hay infancia

La realidad hoy causa amor a intolerancia

La indigencia ocupa el reino del asfalto

La paz es solo un mito

Se vive del asalto, estaba todo escrito

Resalto lo que dicto y luego exalto un nuevo escrito

En el que esmalto un manuscrito, el veredicto

Muertos por hambre, enfermedad como en Somalia

Los gritos se enmudecen y crecen y no se palian

Se maltratan a familias desde América hasta Italia

Tú no eres diferente, habitas en Globalia

Globalia, mundos enteros hundidos

Infiernos cubren el bienestar de los sentidos

Desiertos en su corazón, en el tuyo y en el mío

Los habitantes del vacío

Globalia, mundos enteros hundidos

Infiernos cubren el bienestar de los sentidos

Desiertos en su corazón, en el tuyo y en el mío

Los habitantes del vacío

Cuentos de Poe alimentan esta historia;

mundo gris

Casi en tonos negros, ácido en su abono, de icono Ted Bundy

En quien se fijan los niños que giran

Un mundo saludable solo pa' ser la cena de un alíen

¿Quien nos salva?

hablo al cielo

Me contesta el silencio, el idioma de los muertos

Ungüento de sufrimiento en la piel

Asesinos que dibujan en pizarras el por qué

Explotan aulas en Beslam

Demonio Islam pida un deseo

Burkas de cristal yo quiero veros

Mujeres limpias, sin golpes;

alcohol te absorbe

Como ya un agua-limón y lleváis un doble

To' se copia

De la celebración de un gol de Robbie Fowler

Veinte quintos de Budweiser

Licor de sangre, baños en el río Ganges

Los mas pobres flotan en vinagre

Ojos de lince es mi sinte, mi corazón un shure

Circulen Fernando Martín conduce

Abducen faros que hacen de guía las luces

El que pintó el mundo se pasó con las sombras y sufre

Al igual que yo, al igual que tú

Al igual que él, el presidente es Belcebú

Globalia valía hoy embolias, ataques al corazón

Ataques de la sinrazón

Globalia, mundos enteros hundidos

Infiernos cubren el bienestar de los sentidos

Desiertos en su corazón, en el tuyo y en el mío

Los habitantes del vacío

Globalia, mundos enteros hundidos

Infiernos cubren el bienestar de los sentidos

Desiertos en su corazón, en el tuyo y en el mío

Los habitantes del vacío

Este es mi tiempo en el planeta Tierra, no es demasiado

Suficiente para poder conseguir ser escuchado

Porque siento que no me debo guardar lo que me oprime

Porque, no soy el único que presencia el declive

Una civilización mas que se va y no volverá

Que toco la cúspide de estupidez años atrás

Que va con el orgullo propio de algún ser divino

Y avanza arrasando lo que se encuentra en su camino

Cosas del destino, tal vez cosas del humano

Cosas del primer homínido

Que solo con sus manos controló el fuego

Justo después el mundo entero

Todo pudo controlar excepto su ego

Desmedido, desproporcionado ante su inteligencia

Aquel antológico ser perdió su esencia

Libertad le asfixia, por eso se hizo una cárcel

De la que después quiso escapar, era ya tarde

Es el atardecer que sin dudar nos llevará a la oscuridad

Y paso a un nuevo amanecer, dará para alcanzar

Prosperidad de flora y fauna;

el tiempo juega en contra

Se acerca el final pero creo que no le importa

Dicen que hubo una cultura milenaria, era Globalia

La histeria y la rabia mancharon toda su historia

Pétalos de lirio en una alfombra hacia la gloria

Les cegó la euforia, ahora llega el fin de Globalia

Globalia, mundos enteros hundidos

Infiernos cubren el bienestar de los sentidos

Desiertos en su corazón, en el tuyo y en el mío

Welkom op aarde

Van vernietiging en chaos, trieste anarchie

Grimmige realiteit, een toespeling op het dagelijks leven

Een niet-bestaande hoop in een transcendente omgeving

Zeg vaarwel tegen elk bekend leven

Kern van het kwaad en rancune om immuun te zijn voor welke straf dan ook

Waarin tientallen nieuwe virussen vrijkomen

Er stroomt geen bloed door zijn aderen

Maar de haat tegen elk wezen, ras en kleur

Voel de stank, de bittere scène

Waar religies wonen, zijn er honderden dood

Duizenden van die zielen kloppen vandaag op de deur

Van zijn koninkrijk der hemelen, maar ze zijn niet meer open

Hun leven blijft triest, hun hoop uitgesloten

Zijn rusteloosheid raakte de tel kwijt en nu heerst onwetendheid

Misbruikte vrouwen die hun essentie verliezen

Kinderen stierven door uitputting

In deze ruimte is er geen kindertijd

De realiteit van vandaag veroorzaakt liefde tot onverdraagzaamheid

Dakloosheid bezet het asfaltkoninkrijk

Vrede is slechts een mythe

Je leeft van de aanval, het stond allemaal opgeschreven

Ik benadruk wat ik dicteer en verheerlijk dan een nieuw schrijven

Waarin ik een manuscript geëmailleerd heb, het vonnis

Verhongeren, ziekte zoals in Somalië

Het geschreeuw wordt tot zwijgen gebracht en groeit en wordt niet verlicht

Gezinnen worden mishandeld van Amerika tot Italië

Je bent niet anders, je woont in Globalia

Globalia, hele werelden verzonken

Hells dekken het welzijn van de zintuigen

Woestijnen in zijn hart, in het jouwe en in het mijne

de bewoners van de leegte

Globalia, hele werelden verzonken

Hells dekken het welzijn van de zintuigen

Woestijnen in zijn hart, in het jouwe en in het mijne

de bewoners van de leegte

Tales by Poe voeden dit verhaal;

grijze wereld

Bijna in pikzwart, zuur in zijn compost, van icoon Ted Bundy

Naar wie kijken de ronddraaiende kinderen?

Een gezonde wereld om het diner van een buitenaards wezen te zijn

Wie redt ons?

Ik spreek tot de hemel

Stilte antwoordt mij, de taal van de doden

zalf van lijden op de huid

Moordenaars die op schoolborden tekenen, waarom

Klaslokalen opgeblazen in Beslam

Demon Islam doet een wens

Kristallen boerka's ik wil je zien

Schone vrouwen, zonder slagen;

alcohol zuigt je op

Als al een citroenwater en je draagt ​​een dubbel

Naar' wordt gekopieerd

Van Robbie Fowler's doelpuntviering

Twintig vijfde van Budweiser

Bloedlikeur, baden in de rivier de Ganges

De armsten drijven in azijn

Lynx ogen is mijn synth, mijn hart is een shure

Rijden Fernando Martín rijdt

Ze ontvoeren koplampen die de lichten geleiden

Degene die de wereld schilderde ging te ver met de schaduwen en lijdt

Net als ik, net als jij

Net als hij is de president Beëlzebub

Globalia was vandaag embolieën en hartaanvallen waard

aanvallen van onredelijkheid

Globalia, hele werelden verzonken

Hells dekken het welzijn van de zintuigen

Woestijnen in zijn hart, in het jouwe en in het mijne

de bewoners van de leegte

Globalia, hele werelden verzonken

Hells dekken het welzijn van de zintuigen

Woestijnen in zijn hart, in het jouwe en in het mijne

de bewoners van de leegte

Dit is mijn tijd op planeet Aarde, dat is het ook niet

Genoeg om gehoord te kunnen worden

Omdat ik vind dat ik niet moet houden wat me onderdrukt

Want ik ben niet de enige die de achteruitgang ziet

Nog een beschaving die vertrekt en niet zal terugkeren

Dat ik jaren geleden op het punt van stompzinnigheid kwam

Dat hoort bij de trots van een of ander goddelijk wezen

En het vordert en vernietigt wat het in de weg staat

Dingen van het lot, misschien dingen van de mens

Dingen van de eerste hominide

Dat hij alleen met zijn handen het vuur beheerste

Direct na de hele wereld

Alles wat hij kon beheersen, behalve zijn ego

Buitensporig, niet in verhouding tot zijn intelligentie

Dat bloemlezingwezen verloor zijn essentie

Vrijheid verstikt hem, daarom is er een gevangenis gemaakt

Waar hij later aan wilde ontsnappen, was het al te laat

Het is de zonsondergang die ons ongetwijfeld het donker in zal leiden

En ik ga naar een nieuwe dageraad, zal geven om te bereiken

Welvaart van flora en fauna;

tijd speelt tegen

Het einde is nabij, maar ik denk dat het hem niet kan schelen

Ze zeggen dat er een oude cultuur was, het was Globalia

Hysterie en woede kleurden zijn hele verhaal

leliebloemblaadjes op een tapijt tot glorie

Ze werden verblind door euforie, nu komt het einde van Globalia

Globalia, hele werelden verzonken

Hells dekken het welzijn van de zintuigen

Woestijnen in zijn hart, in het jouwe en in het mijne