Мандарины - Дмитрий Ревякин

Искрился миг, вулкан проснулся

Глаза в глаза – и мир возник.

Легко руки твоей коснулся –

Ожогом детской новизны.

Кипела гладь морской купели,

Зарок отчаянный ветшал,

Где наяву округа пела

И вместе с ней моя душа.

Солнечные зреют мандарины,

Сердце бьётся чаще неспроста.

Как в кино, как в сказке старинной,

Вместе книгу жизни листать.

Когда в груди цветут восторги,

И зеркала благоволят –

Мы укротим любые толки,

И превратим в лекарство яд.

Ветра судьбы внезапно стихли,

Где имена оглашены.

Команды ждут ручные тигры

В прицеле ревностной весны.

Een moment fonkelde, de vulkaan ontwaakte

Oog in oog - en de wereld verrees.

Raakte je hand licht aan -

Het verbranden van nieuwigheid uit de kindertijd.

De uitgestrektheid van de zee doopte gekookt,

De gelofte verviel wanhopig,

Waar in werkelijkheid de wijk zong

En daarmee mijn ziel.

Zonnige mandarijnen rijpen,

Het hart klopt vaker voor een reden.

Zoals in een film, zoals in een oud sprookje,

Blader samen door het boek des levens.

Wanneer geneugten bloeien in de borst,

En spiegels gunst -

We zullen alle geruchten temmen

En verander gif in medicijn.

De winden van het lot zijn plotseling gaan liggen

waar de namen worden aangekondigd.

Teams wachten op tamme tijgers

In het zicht van een jaloerse lente.