Prośba - Maryla Rodowicz

Nie pytaj mnie, co czuje dziki ptak

Kiedy przemierza bezmiar oceanu

Nie mów mi że wolność ma słodki smak

Kiedy nade mną tysiąc stoi Panów.

Złotych ścian nie pragnę ani drzwi

W domach ze złota i kraty są ze złota

O jedno proszę, daj Panie poczuć to

Co czuje ptak, gdy otwierają wrota.

O Panie daj mi jeszcze chwilę

O Panie chwilę jeszcze daj

Daj poczuć, że tu jeszcze żyję

Nie wahaj się, poczuć mi daj.

Minionych dni nie liczę ani lat

Nie ważne co było, a ważne to co będzie

Każdemu z nas pisane coś tam jest

Każdemu z nas los cienką nitkę przędzie

O Panie daj mi jeszcze chwilę

O Panie chwilę jeszcze daj

Daj poczuć, że tu jeszcze żyję

Nie wahaj się, poczuć mi daj.

O Panie daj mi jeszcze chwilę

O Panie chwilę jeszcze daj

Daj poczuć, że tu jeszcze żyję

Nie wahaj się, poczuć mi daj.

Vraag me niet wat een wilde vogel voelt

Wanneer hij de uitgestrektheid van de oceaan doorkruist

Zeg me niet dat vrijheid zoet smaakt

Als er duizend Heren over mij zijn.

Ik wil geen gouden muren of deuren

In de huizen van goud en de staven van goud

Eén ding alstublieft, laat de Heer het voelen

Wat voelt de vogel als ze de poort openen.

Oh Heer, geef me nog een moment

O Heer, geef me een moment

Laat me voelen dat ik hier nog leef

Aarzel niet, geef me een gevoel.

Ik tel de dagen van het verleden niet

Wat er ook was, wat belangrijk zal zijn

Er is iets geschreven voor ieder van ons

We hebben allemaal een dunne draad gesponnen

Oh Heer, geef me nog een moment

O Heer, geef me een moment

Laat me voelen dat ik hier nog leef

Aarzel niet, geef me een gevoel.

Oh Heer, geef me nog een moment

O Heer, geef me een moment

Laat me voelen dat ik hier nog leef

Aarzel niet, geef me een gevoel.