Barniz - Marea

Será por ti que no hay más velo que tu pelo

Y que la luna se ha vestido de arlequín pa' ti y pa' mi

Será por ti que las fatigas son mis primas

Y es que se me caga encima el corazón al sonreír

Será por ti que no me da la puta gana de

Asomarme a la ventana ni para verlas venir

Será por ti que mi envite a la vida es rascar mi barriga

Me repica el corazón por bulerías si me mira

Si me engrasa la garganta con saliva

Mis duquelas y mis males palmean por soleares

Si me dice que me quiere to los días

Me apego a ti como el barniz, y se te pudre la madera

En mil quinientas primaveras sin dormir

Será por ti que caben tos mis malos ratos

En la caja de zapatos donde guardo el porvenir

Será por ti que me tropiezo en el pasillo

Con el canto de los grillos cuando no me quiero ir

Será por ti que llega el nueve de febrero

Y otra vez soy carcelero de unos besos sin carmín

Será por ti que lo mío en las nubes solo es un desliz

Me repica el corazón por bulerías si me mira

Si me engrasa la garganta con saliva

Mis duquelas y mis males palmean por soleares

Si me dice que me quiere to los días

Me apego a ti como el barniz, y se te pudre la madera

En mil quinientas primaveras sin dormir, como el barniz

Serás cabrón, murmura el sol con la boquita pequeña

Serás desgraciao', murmura la vida, que pronto me olvidas

Con lo que te he dao'

Seré lo que no quise ser, seré tu cielo, tu antojo, tu niño, tu mar

Serás hijo puta, guiñandome un ojo me dice la luna al pasar

Het zal door jou zijn dat er niet meer sluier is dan je haar

En dat de maan zich heeft verkleed als een harlekijn voor jou en voor mij

Het zal door jou zijn dat de vermoeienissen mijn neven zijn

En het is dat mijn hart op me schijt als ik lach

Het zal door jou zijn dat ik geen zin heb om te neuken

Kijk uit het raam om ze niet eens te zien aankomen

Het zal door jou zijn dat mijn uitnodiging aan het leven is om mijn buik te krabben

Mijn hart doet pijn voor bulerías als je naar me kijkt

Als je mijn keel smeert met speeksel

Mijn duquela's en mijn kwalen klappen voor soleares

Als je me vertelt dat je elke dag van me houdt

Ik plak aan je als vernis, en je hout rot

In vijftienhonderd slapeloze bronnen

Het zal door jou zijn dat mijn slechte tijden passen

In de schoenendoos waar ik de toekomst bewaar

Het zal door jou zijn dat ik struikel in de gang

Met het lied van de krekels als ik niet weg wil

Het zal door jou zijn dat de negende februari aanbreekt

En opnieuw ben ik de bewaker van kussen zonder lippenstift

Het zal door jou zijn dat de mijne in de wolken slechts een slip is

Mijn hart doet pijn voor bulerías als je naar me kijkt

Als je mijn keel smeert met speeksel

Mijn duquela's en mijn kwalen klappen voor soleares

Als je me vertelt dat je elke dag van me houdt

Ik plak aan je als vernis, en je hout rot

In vijftienhonderd slapeloze bronnen, als vernis

Je wordt een klootzak, mompelt de zon met zijn kleine mond

Je zult ongelukkig zijn', mompelt het leven, dat je me snel vergeet

Met wat ik je heb gegeven

Ik zal zijn wat ik niet wilde zijn, ik zal je lucht zijn, je gril, je kind, je zee

Je zult een klootzak zijn, die naar me knipoogt, vertelt de maan me als hij voorbijgaat