Indélébile - Nemir

Les mauvais choix, on les enchaîne, nos décisions, c’qu’elles entraînent,

on sait déjà où ça nous mènera

Toujours un creux dans l’abdomen, le poids des pertes qu’on encaisse,

on fera mieux la prochaine fois

On sera perdants aux enchères, nœud coulant m’a pris des gens chers, le reste,

que le vent l’emmène

J’pense à toi et je gamberge, à chaque ombre, à chaque courant d’air

La Terre a tourné, j’ai toujours pas fermé l'œil

La Terre a tourné, j’ai toujours pas fait le deuil

Trois grammes d’alcool dans l’sang, visage en sang

Très vite, j’ai perdu mon r’gard d’enfant

Je cherche encore, les mains tremblantes

J’dis qu’j’ai pas peur, ouais, mais j’fais semblant

On vit sans comprendre les règles, celui que j'étais sur un cliché

J’essaie de me rappeler de ce rêve mais j’suis rattrapé par la vie qu’j’ai

J’me souviens du goût de tes lèvres, de nous deux, du temps que se figeait

Demain, un autre jour se lève (demain, un autre jour se lève)

La Terre a tourné, j’ai toujours pas fermé l'œil

La Terre a tourné, j’ai toujours pas fait le deuil

Les deux aiguilles continuent leur cycle, les heures passent et l’avenir se

dessine

Un jour, faudra qu’on en paie le prix, en moi, que des traces indélébiles

En moi, que des traces indélébiles, dis-moi comment déchiffrer les signes

Dis-moi comment déchiffrer les signes, en moi, que des traces indélébiles

Les deux aiguilles continuent leur cycle, les heures passent et l’avenir se

dessine

Un jour, faudra qu’on en paie le prix, en moi, que des traces indélébiles

En moi, que des traces indélébiles, dis-moi comment déchiffrer les signes

Dis-moi comment déchiffrer les signes, en moi, que des traces indélébiles

Les deux aiguilles continuent leur cycle, les heures passent et l’avenir se

dessine

Un jour, faudra qu’on en paie le prix, en moi, que des traces indélébiles

En moi, que des traces indélébiles, dis-moi comment déchiffrer les signes

Dis-moi comment déchiffrer les signes, en moi, que des traces indélébiles

De slechte keuzes, we ketenen ze, onze beslissingen, wat ze inhouden,

we weten al waar het ons zal brengen

Altijd een holte in de buik, het gewicht van de verliezen die we nemen,

we zullen het de volgende keer beter doen

We zullen verliezen op een veiling, slipknot heeft me, lieve mensen, de rest,

laat de wind hem wegnemen

Ik denk aan jou en ik gok, met elke schaduw, met elke tocht

De aarde is gedraaid, ik heb nog steeds geen oog dicht gedaan

De aarde is gedraaid, ik heb nog steeds niet gerouwd

Drie gram alcohol in het bloed, gezicht in bloed

Heel snel verloor ik mijn kinderachtige blik

Ik ben nog steeds aan het zoeken met trillende handen

Ik zeg dat ik niet bang ben, ja, maar ik doe alsof

We leven zonder de regels te begrijpen, degene die ik op een momentopname had

Ik probeer me deze droom te herinneren, maar ik zit vast in het leven dat ik heb

Ik herinner me de smaak van je lippen, wij tweeën, de tijd die bevroor

Morgen breekt er weer een dag aan (morgen breekt er weer een dag aan)

De aarde is gedraaid, ik heb nog steeds geen oog dicht gedaan

De aarde is gedraaid, ik heb nog steeds niet gerouwd

De twee wijzers zetten hun cyclus voort, de uren gaan voorbij en de toekomst

tekenen

Op een dag zullen we de prijs moeten betalen, in mij, alleen onuitwisbare sporen

In mij, alleen onuitwisbare sporen, vertel me hoe ik de tekens kan ontcijferen

Vertel me hoe ik de tekens in mij kan ontcijferen, die onuitwisbare sporen

De twee wijzers zetten hun cyclus voort, de uren gaan voorbij en de toekomst

tekenen

Op een dag zullen we de prijs moeten betalen, in mij, alleen onuitwisbare sporen

In mij, alleen onuitwisbare sporen, vertel me hoe ik de tekens kan ontcijferen

Vertel me hoe ik de tekens in mij kan ontcijferen, die onuitwisbare sporen

De twee wijzers zetten hun cyclus voort, de uren gaan voorbij en de toekomst

tekenen

Op een dag zullen we de prijs moeten betalen, in mij, alleen onuitwisbare sporen

In mij, alleen onuitwisbare sporen, vertel me hoe ik de tekens kan ontcijferen

Vertel me hoe ik de tekens in mij kan ontcijferen, die onuitwisbare sporen