Amen - Manu MIlitari

Il disait v’nir du ghetto, il v’nait des bas-fonds d’Saint-Lau

Boulevard Côte-Vertu, à quelques coins d’rue du métro

Une mère toujours au travail, un père décèdé

Il s’tait parti une run de mesc, coupait lui-même le pcp

Toujours à l’arcade, c’tait l'époque du taxage

L'époque des pieds dans slush, on connaissait rien d’la plage

Empreinte sur arrêt d’bus, sac de papier bouteille

On s’prenait pour des hommes parc’qu on effrayait les vieilles

La vie d’vant nous on voyait rien, on haïssait tout

Chaque jour il m’disait qu’les races nous envahissaient

Il faisait chaud, même par temps d’hiver glacial

Haine aveugle tempête de tensions raciales

T’apprends vite pourquoi qu’tes ennemis portent une ceinture

Quand ton sang pisse à l'école, murs Picasso peinture

La haine devient spirale, pis tu vois tout en noir

En sortant d l’hôpital, mon chum voyait tout en neg

On déteste le voisin on vit dans des cages à poule

On s’convainc qu’tout va bien quand on s’compare à Kaboul

On grandit dans la haine, la frustration, la peur

Qu’la vie s’manifeste pour qu’ces pulsations-là meurent

Amen

Fini l’enfance, fini les années quatre-vingt

C’tait l'époque des Viets contre les Cambodgiens

Arabes contre loco, tout l’monde contre premier d’la classe

L'époque où dans l’métro tu t’faisais buster ta passe

Les Quebs s’backaient pas, les autres s’pointaient à trente

On tremblait d’y penser l’ventre noué par deux milles crampes

La rage tenait l’volant, normal que rien allait bien

Mais un jour j’sais pas comment, j’ai rencontré un Arménien

Comme dans un plan du destin déjà programmé

J’me suis ouvert aux autres, mon chum s’ouvrait aux croix gammées

On s’est quitté pis r’concillié pour une millième

Fois, mais y’a flippé quand y’a su qu’j’tais avec une Tunisienne

Ses frères à elle pareil, son père ses 3 000 cousins

Même elle assumait pas, j’tais trop blanc ou trop chrétien

Bref mon chum m’a dit gros t’es wack, t’oublie les tiens

J’lai laissé d’vant son appart, il m’a fait l’salut hitlérien

On déteste le voisin on vit dans des cages à poule

On s’convainc qu’tout va bien quand on s’compare à Kaboul

On grandit dans la haine, la frustration, la peur

Qu’la vie s’manifeste pour qu’ces pulsations-là meurent

Amen

L’image de sa nouvelle vie m’avait laissé sous l’choc

Tatouage nazi, redressements assis, push-up

C’tait l’retour d’la mode hippie, lui y s’tait coupé les ch’veux

Y’avait tellement l’mal de vivre, j’ai eu peur y’aurait pu nous shooter les deux

J’ai pris mes jambes à mon cou, j’lai jamais r’vu

Paraît qu’l’Afrique y’aurait passé d’ssus

Sûrement d’quoi l’conforter dans son rôle de victime

Défiguré après avoir embrassé une vitrine

J’aurais voulu y dire qu’ses arguments valent pas d’la marde

Qu’il s’imagine c’que c’est qu’d'être Muslim à Hochelaga

Que l’racisme y en a d’tous les bords, que c’est l’refuge des faibles

Que personne a tous les tords, mais qu’les souris accusent les aigles

On déteste le voisin on vit dans des cages à poule

On s’convainc qu’tout va bien quand on s’compare à Kaboul

On grandit dans la haine, la frustration, la peur

Hij zei dat hij uit het getto kwam, hij kwam uit de sloppenwijken van Saint-Lau

Boulevard Côte-Vertu, een paar blokken van de metro

Een werkende moeder, een overleden vader

Hij ging op een mesc-vlucht, sneed zelf de pcp door

Nog steeds in de speelhal waren het zware dagen

De dagen van voeten in de modder, we wisten niets van het strand

Afdrukken op bushalte, fles papieren zak

We dachten dat we mannen waren omdat we de oude vrouwen bang maakten

Het leven voor ons zagen we niets, we haatten alles

Elke dag vertelde hij me dat rassen ons binnenvielen

Het was warm, zelfs bij ijskoud winterweer

Blinde haatstorm van raciale spanningen

Je leert snel waarom je vijanden een riem dragen

Als je bloed plast op school, schildert Picasso muren

Haat spiralen, en je ziet alles zwart

Toen ik uit het ziekenhuis kwam, zag mijn vriend alles in neg

We haten de buurman, we leven in kippenhokken

We overtuigen onszelf ervan dat alles in orde is als we onszelf vergelijken met Kabul

We groeien op in haat, frustratie, angst

Dat leven manifesteert zich zodat deze pulsaties sterven

Amen

Geen jeugd meer, geen jaren tachtig meer

Het was de tijd van de Viets tegen de Cambodjanen

Arabieren tegen loco, iedereen tegen de beste van de klas

De tijd dat je in de metro je pas werd gepakt

De Quebs kwamen niet terug, de anderen kwamen om dertig uur

We beefden bij de gedachte eraan, onze maag verkrampt door tweeduizend krampen

Rage hield het stuur vast, normaal dat er niets goed ging

Maar op een dag, ik weet niet hoe, ontmoette ik een Armeniër

Als in een al geprogrammeerd lotplan

Ik stelde me open voor anderen, mijn vriend stelde zich open voor hakenkruizen

We gingen uit elkaar en verzoend voor een duizendste

Keer, maar hij flipte toen hij erachter kwam dat ik met een Tunesiër was

Haar broers zijn dezelfde, haar vader haar 3.000 neven

Zelfs zij nam niet aan dat ik te wit of te christelijk was

Kortom, mijn vriend vertelde me groot dat je gek bent, je vergeet de jouwe

Ik liet hem voor zijn appartement achter, hij bracht me de Hitlergroet

We haten de buurman, we leven in kippenhokken

We overtuigen onszelf ervan dat alles in orde is als we onszelf vergelijken met Kabul

We groeien op in haat, frustratie, angst

Dat leven manifesteert zich zodat deze pulsaties sterven

Amen

Het beeld van zijn nieuwe leven bracht me in shock

Nazi-tatoeage, sit-ups, push-ups

Het was de terugkeer van de hippiemode, hij knipte daar zijn haar

Er was zoveel pijn om te leven, ik was bang dat we ons allebei hadden kunnen neerschieten

Ik nam de benen, ik heb hem nooit meer gezien

Het lijkt erop dat Afrika er overheen zou zijn gegaan

Zeker genoeg om hem te troosten in zijn rol als slachtoffer

Misvormd na het kussen van een etalage

Ik had daar graag willen zeggen dat zijn argumenten geen reet waard zijn

Laat hem zich voorstellen hoe het is om moslim te zijn in Hochelaga

Dat racisme overal is, dat het de toevlucht is van de zwakken

Dat niemand ongelijk heeft, maar de muizen de adelaars de schuld geven

We haten de buurman, we leven in kippenhokken

We overtuigen onszelf ervan dat alles in orde is als we onszelf vergelijken met Kabul

We groeien op in haat, frustratie, angst