Menuda - Joan Manuel Serrat

Pensa en mi, menuda, pensa en mi

Quan les bruixes t’esgarrapin de matí

No et faré més tebi el fred

Ni més dolç el cafè amb llet

Però pensa en mi, menuda, pensa en mi

Pensa en mi quan no t’arribi el sou

O quan t’arrambin en el metro a quarts de nou

I porta’m brodat a la teva brusa

O pintat en el teu somriure, vermell

Gronxa’m, de les teves arracades

Volta’m amb els teus anells

I deixa’m venir amb tu, deixa’m venir

Deixa’m anar on vas, deixa-m'hi anar

Menuda, entre goig i pena

Abraçat contra el poema

Que llegeixes d’amagat

Badallarà mandrosa la ciutat

Quan marquis l’hora i obris

Les finestres del despatx

I t’espolsis els ocells

Que fan niu als teus cabells

Et diu el cor, que l’ocell engabiat mor

Ells em duen a les plomes somnis i batecs

Quan colpegen els meus vidres els seus becs

I em conten, la història blanca i menuda

Que entre quatre parets es marceix

Piulen que es mor la primavera

Quan no pot anar de passeig

Deixa’m venir amb tu, deixa’m venir

Deixa’m anar on vas, deixa-m'hi anar

Menuda i encén la cara

Pensa que tenim encara

El camí dels teus ocells

Per volar-lo tu i jo amb ells

Denk aan mij, kleintje, denk aan mij

Als de heksen je 's ochtends krabben

Ik zal je niet kouder maken

Geen zoetere koffie met melk

Maar denk aan mij, kleintje, denk aan mij

Denk aan mij als je niet betaald wordt

Of als je om kwart voor negen in de metro zit

En draag me geborduurd op je blouse

Of geschilderd in je glimlach, rood

Zwaai me uit je oorbellen

Omring me met je ringen

En laat me met je meegaan, laat me komen

Laat me gaan waar jij gaat, laat me gaan

Klein, tussen vreugde en verdriet

Omhelsd tegen het gedicht

Dat je in het geheim leest

De stad zal lui brullen

Wanneer u de tijd instelt en opent

De kantoorramen

En je stoft de vogels af

Ze nestelen in je haar

Je hart vertelt je dat de gekooide vogel stervende is

Ze nemen me mee naar de veren, dromen en beats

Toen mijn bril hun snavel raakte

En vertel me, het witte en kleine verhaal

Dat tussen vier muren verdort

Ze twitteren dat de lente sterft

Wanneer je niet kunt gaan wandelen

Laat me met je meegaan, laat me komen

Laat me gaan waar jij gaat, laat me gaan

Klein en verlicht haar gezicht

Hij denkt dat we nog steeds

Het pad van je vogels

Om jou en mij met hen te vliegen