Pace - Claudio Baglioni

l’immenso soffio dell’oceano

mi spinge via con s© a naufragare

su spiagge chiare

a un passo dalla vita muoiono

conchiglie e nelle orecchie ancora il mare

s’arrampicano in cima con quei ginocchi secchi

e tutto il mondo gi№ respirano

si fanno roccia

e al sole un’altra volta guardano

poi chiudono per sempre gli occhi gli stambecchi

e io ti chiedo perdono se

fratello a volte tu mi hai fatto male

io non potevo essere come te

un mago un angelo immortale

pace a noi che abbiamo avuto tanto

da smarrir la luce della semplicit

quando poi si nasce e il primo grido un pianto

e il bambino un uomo

che il suo nome

non sa dire mai

nel buio della terra aspettano

finch© lass№ una notte pi№ irreale

come in una cattedrale

nell’aria antica cantano

per una sola estate le cicale

Virgilio cadde mentre era in volo sopra un prato

e le sue ali non si aprirono

guida di quei poeti

che un giorno si smarrirono

lui si che mi trattІ da uomo e adesso andato

ed anche noi ci lasciamo qui

Cucaio e non dobbiamo dirci niente

ci serve pure di arrivare qui

per ripartire nuovamente

pace a me che non so amare ancora

ciІ che ho e non so non amar quel che non ho

fermo sull’abisso tra il rischio e la paura

cosa non mi uccise

mi lasciІ la forza

di vivere

pace a te per quello che mi hai dato

e per tutto ciІ che tu non mi desti mai

e cos¬ da solo un cuore l’ho trovato

forse un mondo uomo

sotto un cielo mago

forse me

ora sono libero

un uomo

oltre

de immense adem van de oceaan

duwt me weg met hem om schipbreuk te lijden

op heldere stranden

een stap verwijderd van het leven gaan ze dood

schelpen en de zee nog in de oren

ze klimmen naar de top met die droge knieën

en de hele wereld ademt al

ze worden rock

en weer kijken ze naar de zon

dan sluiten de steenbokken hun ogen voor altijd

en ik vraag je vergiffenis als

broer soms doe je me pijn

Ik zou niet kunnen zijn zoals jij

een tovenaar een onsterfelijke engel

vrede voor ons die zoveel hebben gehad

om het licht van eenvoud te verliezen

dan wanneer je geboren wordt en de eerste kreet is een kreet

en het kind een man

dat is zijn naam

hij kan nooit zeggen

in de duisternis van de aarde wachten ze

tot een meer onwerkelijke nacht daarboven

zoals in een kathedraal

in de oude lucht zingen ze

cicaden voor slechts één zomer

Virgil viel terwijl hij over een weiland vloog

en zijn vleugels gingen niet open

gids van die dichters

wie is er op een dag verdwaald?

hij behandelde me als een man en nu weg

en ook wij vertrekken hier

Cucaio en wij hoeven elkaar niets te vertellen

we moeten ook hier komen

opnieuw beginnen

vrede voor mij die nog niet weet hoe lief te hebben

wat ik heb en ik weet het niet hou niet van wat ik niet heb

op de afgrond tussen risico en angst staan

wat heeft me niet gedood

hij liet me de kracht

leven

vrede voor jou voor wat je me hebt gegeven

en voor alles wat je me nooit gaf

en dus vond ik alleen een hart

misschien een mannenwereld

onder een magische hemel

misschien Ik

Nu ben ik vrij

een man

voorbij