In Bianco E Nero - Carmen Consoli

Guardo una fotodi mia madre

era felice avr avuto tre anni

stringeva al petto una bambola

il regalo pi ambito

Era la festa del suo compleanno

un bianco e nero sbiadito

Guardo mia madre a quei tempi e rivedo

il mio stesso sorriso

E pensare a quante volte

l’ho sentita lontana

E pensare a quante volte

Le avrei voluto parlare di me chiederle almeno il perch

dei lunghi ed ostili silenzi

e momenti di noncuranza

puntualmente mi dimostravo inflessibile

inaccessibile e fiera

intimamente agguerrita

temendo una sciocca rivalit

Guardo una foto di mia madre

era felice avr avuto vent’anni

capelli raccolti in un foulard di seta

ed una espressione svanita

Nitido scorcio degli anni sessanta

di una raggiante Catania

la scruto per filo e per segno e ritrovo

il mio stesso sguardo

E pensare a quante volte

l’ho sentita lontana

E pensare a quante volte

Le avrei voluto parlare di me chiederle almeno il perch

dei lunghi ed ostili silenzi

e di quella arbitraria indolenza

puntualmente mi dimostravo inflessibile

inaccessibile e fiera

intimamente agguerrita temendo

l’innata rivalit

Le avrei voluto parlare di me chiederle almeno il perch

Le avrei voluto parlare di me chiederle almeno il perch

Ik kijk naar een foto van mijn moeder

hij was blij dat hij drie jaar oud was

hij hield een pop tegen zijn borst

het meest begeerde cadeau

Het was zijn verjaardagsfeestje

een vervaagd zwart-wit

Ik kijk naar mijn moeder in die tijd en zie weer

mijn eigen glimlach

En bedenk eens hoe vaak

Ik voelde het ver weg

En bedenk eens hoe vaak

Ik wilde met haar over mij praten en haar vragen waarom tenminste

van lange en vijandige stiltes

en momenten van onvoorzichtigheid

Ik bleek prompt onbuigzaam

ontoegankelijk en trots

intiem woest

bang voor dwaze rivaliteit

Ik kijk naar een foto van mijn moeder

hij was blij dat hij twintig was

haar verzameld in een zijden sjaal

en een vervaagde uitdrukking

Scherpe blik op de jaren zestig

van een stralend Catania

Ik bekijk het in detail en teken en ik vind het weer

mijn eigen blik

En bedenk eens hoe vaak

Ik voelde het ver weg

En bedenk eens hoe vaak

Ik wilde met haar over mij praten en haar vragen waarom tenminste

van lange en vijandige stiltes

en van die willekeurige traagheid

Ik bleek prompt onbuigzaam

ontoegankelijk en trots

intieme felle angst

de aangeboren rivaliteit

Ik wilde met haar over mij praten en haar vragen waarom tenminste

Ik wilde met haar over mij praten en haar vragen waarom tenminste