Buzz Lightyear - Blue Virus

Forse ti ricordi di me

Ero quello col sorriso stampato

Se cadevo andava bene perché

Con un tasto ero salvo e volavo

Forse ti ricordi di me

Ora quel sorriso è triste e sdentato

Se ora cado ti va bene perché

Di volare non ne sono più in grado

Sono nato in una scatola e forse ci morirò

Mi hai comprato già sapendo che non posso dire no

Abbiamo fatto il giro del mondo ma era un troll

Troppo facile pensare che un letto sia Capo Nord

La testa mi porta a visitare tutto lo spazio

Dentro mi dico: «Appena torno lo racconterò»

Di fatto poi io non mi muovo manco per il cazzo

Se non perché mi hai appena appoggiato sopra il comò

Per farti un po' i cazzi tuoi

Devi piastrarti i capelli e poi

Uscire con gli altri e chi pensa a noi?

Siamo fragili dai tempi delle Bull Boys

Voglio abbracciarti, sei fantastica

Però è un po' tardi e la plastica

Può consumarmi

Vivo dentro un paradosso

In cui fa caldo ma la temperatura del cuore è artica

Forse ti ricordi di me

Ero quello col sorriso stampato

Se cadevo andava bene perché

Con un tasto ero salvo e volavo

Forse ti ricordi di me

Ora quel sorriso è triste e sdentato

Se ora cado ti va bene perché

Di volare non ne sono più in grado

Paradossalmente hai l’età mia

Io c’ho un colorito che ora va via

Il mondo dei grandi un po' mi spaventa

Sembra il seguito di un bel film con una trama orrenda

Ho visto gli anni passare, ben cinque traslochi

I tuoi amanti andarsene sempre da quel balcone

Tu strafatta che con l’emicrania cerchi un Oki

Io che sento le urla dallo scatolone

E le collego a quelle di diversi anni prima

«Lui è mio» gridavi, qua nessuno si avvicina

Per farti staccare non c’era una spina

Eri adorata da tutta la palazzina

Ma la consapevolezza decapita tutti i pargoli

Accartoccia i giorni felici e li mette agli angoli

Siamo solo stupidi giocattoli privi degli arti

E non possiamo più averti nemmeno minacciandoti

Forse ti ricordi di me

Ero quello col sorriso stampato

Se cadevo andava bene perché

Con un tasto ero salvo e volavo

Forse ti ricordi di me

Ora quel sorriso è triste e sdentato

Misschien herinner je je me nog

Ik was degene met de gedrukte glimlach

Als ik viel, was het oké omdat

Met een sleutel was ik veilig en vloog ik

Misschien herinner je je me nog

Nu is die glimlach verdrietig en tandeloos

Als ik nu val, is het oké omdat

Ik kan niet meer vliegen

Ik ben geboren in een doos en misschien ga ik dood

Je kocht me al wetende dat ik geen nee kan zeggen

We gingen de wereld rond, maar hij was een trol

Het is te gemakkelijk om te denken dat een bed de Noordkaap is

Mijn hoofd leidt me om de hele ruimte te bezoeken

Binnen zeg ik tegen mezelf: "Zodra ik terug ben, zal ik het vertellen"

Sterker nog, ik beweeg niet eens voor de fuck

Zo niet omdat je me net op het dressoir hebt gezet

Om je een beetje met je eigen zaken te bemoeien

Je moet je haar steil maken en dan

Uitgaan met anderen en wie denkt er aan ons?

We zijn kwetsbaar sinds de Bull Boys

Ik wil je knuffelen, je bent geweldig

Maar het is een beetje laat en plastic

Het kan me verteren

Ik leef in een paradox

Waarin het warm is, maar de temperatuur van het hart arctisch is

Misschien herinner je je me nog

Ik was degene met de gedrukte glimlach

Als ik viel, was het oké omdat

Met een sleutel was ik veilig en vloog ik

Misschien herinner je je me nog

Nu is die glimlach verdrietig en tandeloos

Als ik nu val, is het oké omdat

Ik kan niet meer vliegen

Paradoxaal genoeg ben je van mijn leeftijd

Ik heb een kleur die nu weg is

De volwassen wereld maakt me een beetje bang

Het ziet eruit als het vervolg op een goede film met een vreselijk plot

Ik heb de jaren voorbij zien gaan, vijf bewegingen

Je geliefden verlaten altijd dat balkon

Je was stoned, op zoek naar een Oki met migraine

Ik hoor het geschreeuw uit de doos

En ik verbind ze met die van enkele jaren eerder

"Hij is van mij" schreeuwde je, niemand komt hier in de buurt

Er was geen stekker om je los te koppelen

Je werd aanbeden door het hele gebouw

Maar bewustzijn onthoofdt alle kleine kinderen

Hij verfrommelt de gelukkige dagen en stopt ze in de hoeken

We zijn gewoon stom speelgoed zonder ledematen

En we kunnen je niet langer hebben, zelfs niet door je te bedreigen

Misschien herinner je je me nog

Ik was degene met de gedrukte glimlach

Als ik viel, was het oké omdat

Met een sleutel was ik veilig en vloog ik

Misschien herinner je je me nog

Nu is die glimlach verdrietig en tandeloos