La foresta - Amedeo Minghi

Ed il giorno alfine si arrest

la sorpresa mi rub d’improvviso

fra la luce ed il buio,

solamente un attimo.

Poi, la foresta mi parl

la sua voce si confuse

in un silenzio cos nuovo,

che non conoscevo ancora.

Le mani sopra gli occhi

ma adesso a chi potevo mai nascondere

che solo io non ero stato mai.

Tremai.

E le parole non le so,

scelsi un modo per convincermi

che il mondo era l, ancora l

ancora ad un passo.

E quando il giorno mi svegli

dei suoi colori mi vest,

e non c’era il tempo di pensare:

mi sentivo correre e la foresta

mi cap.

E coi rami, come mani,

mi spingeva mi rialzava piano,

e io correvo.

E pioveva fango su di me

e mi sentivo libero,

pi libero: pulito.

E pioveva fango su di me,

eppure ero libero,

pi libero,

pulito.

En de dag stopte eindelijk

verrassing is me plotseling ontstolen

tussen licht en donker,

een momentje.

Toen sprak het bos tot mij

zijn stem raakte in de war

in zo'n nieuwe stilte,

dat ik nog niet wist.

Handen voor de ogen

maar nu voor wie zou ik me ooit kunnen verbergen?

dat alleen ik nog nooit was geweest.

Ik beefde.

En ik ken de woorden niet,

Ik koos een manier om mezelf te overtuigen

dat de wereld er was, nog steeds daar

nog een stap verwijderd.

En als de dag me wakker maakt

Ik kleedde me in zijn kleuren,

en er was geen tijd om na te denken:

Ik had zin in hardlopen en het bos

begreep mij

En met takken, als handen,

hij duwde me langzaam omhoog,

en ik rende.

En het regende modder op mij

en ik voelde me vrij,

vrijer: schoon.

En het regende modder op mij,

toch was ik vrij,

meer gratis,

schoongemaakt.