L'amore - Amedeo Minghi

Stiamo gi

dimenticando la realt,

non amiamoci cos,

del tutto.

Gli occhi chiusi,

con l’enorme seriet.

Quel silenzio compiaciuto,

e denso.

Che non si sa,

non si sa.

Non amiamoci cos,

sar infinito

per,

non si sa.

Stiamo gi

dimenticando la realt,

e l’amore non

uguale a niente.

E distrugge,

dove passa e dove va.

Ed grande, solo

indifferente

e nulla sa,

nulla sa.

Non amiamoci cos,

del tutto.

Perch poi,

ci deluder.

Muore l’amore adesso,

quanto grande

e quando fa

di tutto

per saltarci addosso.

Muore l’amore

e passa.

Quando grande

e quando sa di noi,

la grande fragilit

ci sar.

Ci sar nel cuore,

qualche citt,

una dolce vanit

un bel ricordo.

La mia delicata allegria…

Stiamo gi

dimenticando la realt,

persa,

come abbiamo perso il sonno.

Io,

ritorno piano piano

a mesi fa:

che in un attimo faceva giorno.

Ed ora l’alba

per noi,

una lenta cortesia che

ci fa il Cielo,

col suo bel celeste indulgente.

Muore l’amore adesso,

quando grande

e quando fa di tutto

per saltarci addosso.

Muore l’amore e passa

quando grande

e quando sa di noi,

la grande fragilit.

Ci sar,

ci sar

nel cuore qualche citt,

una cara oscurit.

Ed un rimpianto ed

una tenera storia nel cuore.

Non amiamoci cos,

cos

del tutto.

Non amiamoci cos

di vero cuore.

Che l’amore uccide tutto.

Non amiamoci cos,

perch l’amore

passa soltanto.

Muore l’amore

e quanto bello

quando fa di tutto

per saltarci addosso.

Muore l’amore passa,

quando grande,

quando sa che

tanto non possiamo averlo vivo.

L’amore muore…

quando grande

quando sa perch

l’amore grande lo sa.

E' cos.

We zijn al

de realiteit vergeten,

laten we niet zo van elkaar houden,

allemaal samen.

Ogen dicht,

met de enorme ernst.

Die aangename stilte,

en dicht.

dat weten we niet,

niemand weet.

Laten we niet zo van elkaar houden,

het zal oneindig zijn

voor,

niemand weet.

We zijn al

de realiteit vergeten,

en liefde niet

gelijk aan niets.

En het vernietigt,

waar het heen gaat en waar het heen gaat.

En geweldig, alleen

onverschillig

en weet niets,

hij weet niets.

Laten we niet zo van elkaar houden,

allemaal samen.

Waarom dan,

zal ons teleurstellen.

Liefde sterft nu,

hoe groot

en wanneer het gebeurt?

van alles

om op ons te springen.

Liefde sterft

en gaat voorbij.

wanneer geweldig

en als hij van ons weet,

de grote kwetsbaarheid

er zal zijn.

Er zal in het hart zijn,

een stad,

een zoete ijdelheid

een mooie herinnering.

Mijn delicate vreugde...

We zijn al

de realiteit vergeten,

kwijt,

hoe we de slaap verloren.

De,

langzaam terugkeren

maanden terug:

dat het in een oogwenk dag was.

En nu dageraad

voor ons,

een langzame beleefdheid dat

De hemel maakt ons,

met zijn prachtige toegeeflijke hemelse.

Liefde sterft nu,

wanneer geweldig

en wanneer het alles doet

om op ons te springen.

Liefde sterft en gaat voorbij

wanneer geweldig

en als hij van ons weet,

de grote kwetsbaarheid.

Er zal zijn,

er zal zijn

in het hart van een stad,

een dierbare duisternis.

En een spijt en

een teder verhaal in het hart.

Laten we niet zo van elkaar houden,

omdat

allemaal samen.

Laten we niet zo van elkaar houden

met oprecht hart.

Die liefde doodt alles.

Laten we niet zo van elkaar houden,

omdat liefde

het gaat gewoon voorbij.

Liefde sterft

en hoe mooi

wanneer het alles doet

om op ons te springen.

Liefde gaat voorbij,

wanneer groot,

als hij dat weet

we kunnen hem toch niet levend hebben.

Liefde sterft...

wanneer geweldig

als hij weet waarom

grote liefde weet het.

Het is zo.