Para Qué Hacer las Maletas, Si Sabemos Que Nos Vamos - Solitario

Quiero ser feliz pero me cuesta

Si la vida es una montaña rusa sigo en la cuesta

Desde que nací esperando la emoción de una caída

Que me saque de esta rutina anodina

Vivo en una ilusión indefinida

El consuelo de este infierno es una tierra prometida

No hay espacio en mi cordura para más mentiras

Ni lugar en mi locura para nuevas perspectivas

¿Y ahora quién me cura?

No hay sutura para heridas

De corazones de símil y bilis ennegrecida

¿Quién va a tejer costuras que unan un alma partida?

Si a determinada altura no sirve el paracaídas

El impacto es inminente, huelo la muerte

Y no creo que haya un más allá que me permita verte

Nunca saboree el amor ni se lo que se siente

Con tal de hallar calor abrazaría a un carbón candente

A veces es mejor morder hasta perder los dientes

Que atormentar la memoria con un «pudo» permanente

El cobarde vive más y menos que el valiente

Porque el tiempo no mide una vida si no los instantes

Y todo lo que quise ser se esfumó

Y ahora solo queda el humo de una infante combustión

He demolido cada pieza de mi construcción

Todo lo que fui en su día es una guía hacia el error

Me descompongo tras otra composición

Así funciona la relatividad del dolor

Me obliga a relatar el malestar hasta sacarlo

Por eso escribo de noche y de día hasta el hartazgo

Le dije a mi anterior yo «largo»

Y aún sigo siendo un prisionero del letargo

De la desidia y la aceptación del amargo

Por más que trate de cambiar persistirá ese algo

Porque este ahorcado ya dejó el halo colgado

En la muerta rama de su árbol de sueños disecados

Quemaré cada partícula que me hubo conformado

Tu bondad suena ridícula en la risa del malvado

Ya no quiero ser la presa pero me siento cansado

Para cometer empresas de cambios desesperados

Estas vistas me muestran un futuro más que claro

Nunca he sido un derrotista solo he sido derrotado

Y tal vez mi libertad se encuentra en forma de disparo

Y la única forma de escaparse sea dejar de lado

Todo lo que he percibido y construido con mis manos

Las cosas que he imaginado y las pocas que he tocado

¿Qué coño importa el legado si estoy cayendo en picado?

¿Qué coño importará el mundo para quienes no lo veamos?

¿Qué más darán los recuerdos si un día serán olvidados?

¿Para que hacer las maletas si sabemos que nos vamos?

El cielo es negro visto desde el otro lado

Jugamos con la arena que a otros tantos ha enterrado

Solo sabe de la vida quien perece

Ya que si apagas las velas el color desaparece

Y todo lo que quise ser se esfumó

Y ahora solo queda el humo de una infante combustión

He demolido cada pieza de mi construcción

Todo lo que fui en su día es una guía hacia el error

Me descompongo tras otra composición

Así funciona la relatividad del dolor

Me obliga a relatar el malestar hasta sacarlo

Por eso escribo de noche y de día hasta el hartazgo

Ik wil gelukkig zijn, maar het is moeilijk voor mij

Als het leven een achtbaan is, ben ik nog steeds op de helling

Sinds mijn geboorte wacht ik op de spanning van een val

Haal me uit deze saaie routine

Ik leef in een onbepaalde illusie

Het comfort van deze hel is een beloofd land

Er is geen ruimte in mijn gezond verstand voor meer leugens

Geen ruimte in mijn waanzin voor nieuwe perspectieven

En wie geneest mij nu?

Geen hechting voor wonden

Van harten van gelijkenis en zwartgeblakerde gal

Wie zal naden weven die een gebroken ziel verenigen?

Als op een bepaalde hoogte de parachute nutteloos is

De impact is nabij, ik ruik de dood

En ik denk niet dat er een hiernamaals is waardoor ik je kan zien

Ik heb nooit liefde geproefd of weet hoe het voelt

Om warmte te vinden zou ik een hete kool omarmen

Soms is het beter om te bijten tot je je tanden verliest

Dan de herinnering kwellen met een permanent "zou kunnen"

De lafaard leeft langer en korter dan de dapperen

Omdat tijd geen leven meet, maar de momenten

En alles wat ik wilde zijn is weg

En nu blijft alleen de rook van een kinderverbranding over

Ik heb elk onderdeel van mijn constructie gesloopt

Alles wat ik in die tijd was, is een gids voor fouten

Ik ga kapot na een andere compositie

Dit is hoe de relativiteit van pijn werkt

Het dwingt me om het ongemak te melden totdat ik het eruit krijg

Daarom schrijf ik dag en nacht tot ik ziek ben

Ik vertelde mijn vroegere zelf "lang"

En ik ben nog steeds een gevangene van lethargie

Van de luiheid en de acceptatie van het bittere

Hoe hard ik ook probeer te veranderen, dat iets zal blijven bestaan

Omdat deze gehangene de aureool al heeft laten hangen

Op de dode tak van zijn boom van opgezette dromen

Ik zal elk deeltje verbranden dat mij gemaakt heeft

Uw goedheid klinkt belachelijk in de lach van de goddelozen

Ik wil niet meer de prooi zijn, maar ik voel me moe

Om wanhopige turnaround-bedrijven te binden

Deze opvattingen laten mij een meer dan heldere toekomst zien

Ik ben nooit een defaitist geweest, ik ben alleen maar verslagen

En misschien is mijn vrijheid in de vorm van een schot

En de enige manier om te ontsnappen is door los te laten

Alles wat ik heb waargenomen en gebouwd met mijn handen

De dingen die ik me heb voorgesteld en de weinige die ik heb aangeraakt

Wat doet legacy ertoe als ik bergafwaarts ga?

Wat maakt de wereld in godsnaam uit voor degenen onder ons die het niet zien?

Wat zullen herinneringen nog meer geven als ze op een dag worden vergeten?

Waarom je koffers pakken als we weten dat we vertrekken?

De lucht is zwart gezien vanaf de andere kant

We spelen met het zand dat zoveel anderen heeft begraven

Alleen zij die vergaan kennen het leven

Want als je de kaarsjes uitblaast verdwijnt de kleur

En alles wat ik wilde zijn is weg

En nu blijft alleen de rook van een kinderverbranding over

Ik heb elk onderdeel van mijn constructie gesloopt

Alles wat ik in die tijd was, is een gids voor fouten

Ik ga kapot na een andere compositie

Dit is hoe de relativiteit van pijn werkt

Het dwingt me om het ongemak te melden totdat ik het eruit krijg

Daarom schrijf ik dag en nacht tot ik ziek ben