Anatomía de la Infelicidad Inherente al Individuo Reacio al Autoengaño - Solitario

La mente tiende a idealizar el porvenir

Desengañarse en el presente y añorar el pasado

Soñar con lo imposible, chocar con lo terreno

Hasta que el tiempo trasfigure hastíos en buenos recuerdos

Esta memoria perversa que tergiversa

Que transforma pena definida en alegría difusa

Emite su mentira compulsiva porque piensa

Que el placebo es medicina para desidias profusas

Atrapado entre la espada y la pared

Donde espada es un brillante futuro de fulgor incierto

Pero es el cuchillo, y no su brillo lo que atisbo

Esas falsas ilusiones no cegarán lo que observo

Dónde pared es funeral de los momentos

Así como la noche fallecimiento del día

Pues pretérito es la defunción del acontecimiento

Y mi posición intermedia lenta agonía

Me cansé del positivismo y su falacia

Y quizá por eso antes de tiempo abracé la desgracia

Hay mentiras que conviene alargar por toda una vida

Con respecto a las verdades mejor déjalas dormidas

Pero en esta distopía donde las creencias dominan

Donde el sensato es el loco bajo ojos que deliran

Reflexiona en soledad o súmate a la irreflexiva

Pues la religión es una esquizofrenia colectiva

Todo me parece tan estéril

Tan falto de viveza, tan lleno según se mire

Sería prudente antes viviseccionar la vida

Y tras un ligero análisis concluïr si es aburrida

Ya que somos víctimas del ideal y la doctrina

De constructos sociales asimilados por inercia

Razonamos en base a lo que la masa dictamina

Y evitamos el juicio aceptando la sentencia

El mañana puede terminar mañana mismo

Constantemente consciente de no ser infinito

Si a cada plan de futuro que erijo

Le precede el prefijo condicional de un «si sigo vivo»

Carezco de esa arrogancia del resto de individuos

Tantos caminos para un único destino

Cuando la vida decida, acabará contigo

Por más madera que toques no evitarás el pino

De geest heeft de neiging om de toekomst te idealiseren

Wees teleurgesteld in het heden en verlang naar het verleden

Dromen van het onmogelijke, botsen met de grond

Tot de tijd verveling omzet in goede herinneringen

Dit perverse geheugen dat vervormt

Dat transformeert gedefinieerd verdriet in diffuse vreugde

Hij stoot zijn dwangmatige leugen uit omdat hij denkt

Dat de placebo een medicijn is tegen grove nalatigheid

Gevangen tussen een rots en een harde plek

Waar het zwaard een mooie toekomst is van onzekere schittering

Maar het is het mes, en niet de gloed ervan, waar ik een glimp van opvang.

Die wanen zullen niet verblinden wat ik zie

Waar muur een begrafenis van momenten is

Als de nacht voorbijgaat aan de dag

Want het verleden is de dood van de gebeurtenis

En mijn langzame lijdensweg tussendoor

Ik werd moe van het positivisme en de misvatting ervan

En misschien omarmde ik daarom het ongeluk voor mijn tijd

Er zijn leugens die een leven lang moeten worden verlengd

Wat betreft de waarheden, laat ze beter slapen

Maar in deze dystopie waar overtuigingen heersen

Waar de verstandige de dwaas is onder razende ogen

Reflecteer in eenzaamheid of sluit je aan bij de gedachteloze

Want religie is een collectieve schizofrenie

Alles lijkt me zo steriel

Zo gemis in het leven, zo vol, het is maar hoe je het bekijkt

Het zou verstandig zijn om het leven eerder te vivisecteren

En concludeer na een lichte analyse of het saai is

Omdat we slachtoffers zijn van het ideaal en de leer

Van sociale constructies geassimileerd door inertie

We redeneren op basis van wat de massa dicteert

En we vermijden oordeel door de straf te accepteren

Morgen kan morgen eindigen

Voortdurend bewust van niet oneindig te zijn

Ja op elk toekomstplan dat ik opstel

Het wordt voorafgegaan door het voorwaardelijke voorvoegsel van een "als ik nog leef"

Ik mis die arrogantie van andere individuen

Zoveel wegen naar één bestemming

Als het leven beslist, zal het jou beëindigen

Het maakt niet uit hoeveel hout je aanraakt, je ontkomt niet aan dennen