A Heat Rash In The Shape Of The Show Me State; or, Letters From Me To Charlotte - Los Campesinos!

She’d bruised so black they watched it fade through the full spectrum of colours

They kept it like a pet

A private joke;

They told no others

And how the tissue repaired

And how it turned to yellow

And she found it disgusting 'cause it didn’t match her clothing

He said «that's not yellow

It’s golden»

Walk out onto your front lawn and face into the rain

Shout into the wind this’ll never be the same

They promised they’d be best of friends from now until forever

But both were far too needy not to fall for the other

And how the frequent public displays of sisterly affection left her feeling safe

Left him with an erection

Walk out onto your front lawn and face into the rain

Shout into the wind this’ll never be the same

Her body barely visible as bleach white as the bedsheets

As stiff as starched

Only perceptible as the middle was still branded with a heat rash

In the perfect shape of the Show Me State

Your come on lines sound disastrous;

Noise more foreboding than volcano or earthquake

Walk out onto your front lawn and face into the rain

Shout into the wind this’ll never be the same

Walk out onto your front lawn and face into the rain

Shout into the wind this’ll never be the same

Letter from me to Charlotte

They appropriated everything we ever loved

And dressed it up in quotations and fluff

And I had a dream:

Though said with hand in pocket

I mean it hand on heart

You held a gun to his head

Pressed your thumbs to her throat

In these letters

Letters from me to Charlotte

Walk out onto your front lawn and face into the rain

Shout into the wind this’ll never be the same

Walk out onto your front lawn and face into the rain

Shout into the wind this’ll never be the same

This will never be the same

Things will never be the same again

Ze was zo zwart gekneusd dat ze het zagen vervagen door het volledige spectrum van kleuren

Ze hielden het als een huisdier

Een privégrap;

Ze hebben het aan niemand verteld

En hoe het weefsel herstelde?

En hoe het geel werd

En ze vond het walgelijk omdat het niet bij haar kleding paste

Hij zei «dat is niet geel»

Het is goud»

Loop je voortuin op en ga de regen in

Schreeuw tegen de wind in, dit zal nooit meer hetzelfde zijn

Ze beloofden dat ze vanaf nu tot voor altijd beste vrienden zouden zijn

Maar beiden waren veel te behoeftig om niet voor de ander te vallen

En hoe de frequente openbare uitingen van zusterlijke genegenheid haar een veilig gevoel gaven

Heeft hem een ​​erectie achtergelaten

Loop je voortuin op en ga de regen in

Schreeuw tegen de wind in, dit zal nooit meer hetzelfde zijn

Haar lichaam nauwelijks zichtbaar zo bleekwit als de lakens

Zo stijf als gesteven

Alleen waarneembaar omdat het midden nog gebrandmerkt was met een warmte-uitslag

In de perfecte vorm van de Show Me State

Je come-on-line klinkt rampzalig;

Lawaai onheilspellender dan vulkaan of aardbeving

Loop je voortuin op en ga de regen in

Schreeuw tegen de wind in, dit zal nooit meer hetzelfde zijn

Loop je voortuin op en ga de regen in

Schreeuw tegen de wind in, dit zal nooit meer hetzelfde zijn

Brief van mij aan Charlotte

Ze hebben zich alles toegeëigend waar we ooit van hebben gehouden

En kleedde het aan met aanhalingstekens en pluisjes

En ik had een droom:

Hoewel gezegd met de hand in de zak

Ik meen het met de hand op het hart

Je hield een pistool tegen zijn hoofd

Je duimen tegen haar keel gedrukt

In deze brieven

Brieven van mij aan Charlotte

Loop je voortuin op en ga de regen in

Schreeuw tegen de wind in, dit zal nooit meer hetzelfde zijn

Loop je voortuin op en ga de regen in

Schreeuw tegen de wind in, dit zal nooit meer hetzelfde zijn

Dit zal nooit meer hetzelfde zijn

Dingen zullen nooit meer hetzelfde zijn