Девочка - Белая Гвардия, Зоя Ященко

На скрипке девочка играла

Соната струйками стекала

И капли звонкие роняла

На лепестки его ресниц.

Безумству музыки внимая

Прохладный мрамор зала таял,

Вспорхнула акварелей стая

С разбуженных и нервных лиц.

Он шёл ко мне неторопливо

И огнедышащая грива

Вздымаясь, пенилась как пиво,

Ужом вилась вины спина.

Но я его не замечала.

На скрипке девочка играла

Он бросил взгляд острей кинжала

И всё.

И кончилась весна.

Het meisje speelde viool

Sonate drupte naar beneden

En laten vallen rinkelende druppels

Op de blaadjes van zijn wimpers.

Luisteren naar de waanzin van muziek

Het koele marmer van de hal smolt,

Een zwerm aquarellen fladderde

Van ontwaakte en nerveuze gezichten.

Hij liep langzaam naar me toe

En een vuurspuwende manen

Deinend, schuimend als bier,

Schuld kronkelde als een rug.

Maar ik heb hem niet opgemerkt.

Het meisje speelde viool

Hij wierp een blik scherper dan een dolk

En dat is het.

En de lente eindigde.