Reflejo - Victor Heredia

Yo puedo hundirme hasta el fondo

Del viento que hay en tus ojos

Andar la ruta sin tiempo

Del agua yendo a tu encuentro

Volverme niño en tu pecho

Y asesinar mis deseos

Yo puedo ser lo que quieras

Hasta morir en tus sueños

Si quieres me vuelvo lluvia

Esa que canta en tu pelo

Enamorar las estrellas

Y traértelas de a una

Pintarle un ojo a la luna

Ser un fantasma en la puna

Que cante su bagualita

Mojado en sus lagrimitas

Pero no me pidas nunca

Que olvida que soy reflejo

De tu sonrisa que toca

Como un milagro mi pecho

Tu perro guardián, tu amigo

Tu más íntimo y sincero

Me puedes pedir que rompa

Como la nieve en septiembre

Que arrastre culpas ajena

Que ría cuando en mí hay penas

Que llore cuando tu ríes

Que muera cuando tú vives

Que corte mis viejas alas

Que cambie patria y guitarra

Pero no me pidas nunca que olvide

Que soy reflejo…

Marisa, este es mi mejor homenaje a lo que hoy siento

Ik kan naar de bodem zinken

Van de wind die in je ogen is

loop de route zonder tijd

Van het water dat je gaat ontmoeten

word een kind in je borst

En vermoord mijn verlangens

Ik kan zijn wat je wilt

Tot je sterft in je dromen

Als je wilt, word ik regen

Degene die zingt in je haar

verliefd worden op de sterren

En breng ze één voor één

Schilder een oog naar de maan

Een geest zijn in de puna

laat hem zijn bagualita zingen

Nat in haar tranen

Maar vraag het me nooit

Wie vergeet dat ik een reflectie ben

Van je glimlach die raakt

Als een wonder mijn borst

Je waakhond, je vriend

Je meest intieme en oprechte

je kunt me vragen om te breken

Zoals de sneeuw in september

Dat sleept de fouten van andere mensen mee

Die lacht als er verdriet in mij is

Dat ik huil als je lacht

sterf als je leeft

hak mijn oude vleugels af

Laat hem van land en gitaar veranderen

Maar vraag me nooit om te vergeten

ik ben een weerspiegeling...

Marisa, dit is mijn beste eerbetoon aan wat ik vandaag voel