Padre - Victor Heredia

Apenas hace un momento estabas allí…

Tu sombra junto a la mía y la luz del sol

Pintando la fantasía de un día feliz

…Entonces yo no sabía qué era el dolor

Daría lo que no tengo para volver

Y ver tu sombra en la arena partida en dos

Hay corazones que son

Como un refugio de amor

Y un padre y un hijo saben

Que eternidad es esa canción

Que el viento le canta al mar

Hay corazones que son

Como un refugio de amor

Hay corazones que son

Como un domingo de sol

El tiempo pasa y el niño se vuelve gris

Aquella alegría padre, no vuelve más

Las redes que abandonaste siguen allí

Temblando, como fantasmas en soledad

El río y el mar no cantan más la canción

Que nos abrazaba el alma con ilusión

Nos sentábamos hace ya más de treinta años frente al mar, como dos niños

felices, hasta que la noche nos echaba de la playa.

Entonces, recogíamos

nuestras cañas y redes y regresábamos

Me asaltan las imágenes vívidas de aquellos días casi cotidianamente.

Su ternura me hace recuperar a quien perdí físicamente años atrás.

Con ellas reencuentro al niño que de su mano descubrió los laberintos del

tiempo para tornar siempre a su amor

Zojuist was je daar...

Jouw schaduw naast de mijne en het zonlicht

De fantasie van een gelukkige dag schilderen

...Toen wist ik niet wat pijn was

Ik zou geven wat ik niet hoef terug te geven

En zie je schaduw in het zand in tweeën splitsen

Er zijn harten die zijn

Als een schuilplaats van liefde

En een vader en een zoon weten

Welke eeuwigheid is dat lied

Dat de wind naar de zee zingt

Er zijn harten die zijn

Als een schuilplaats van liefde

Er zijn harten die zijn

Zoals een zonnige zondag

De tijd verstrijkt en het kind wordt grijs

Die vreugde, vader, komt niet meer terug

De netwerken die je hebt achtergelaten zijn er nog steeds

Bevend, als geesten in eenzaamheid

De rivier en de zee zingen niet langer het lied

Dat omarmde onze ziel met enthousiasme

Meer dan dertig jaar geleden zaten we als twee kinderen voor de zee

gelukkig, totdat de nacht ons van het strand gooide.

Dus we verzamelden

onze hengels en netten en we keerden terug

Levendige beelden uit die tijd komen bijna dagelijks bij me op.

Zijn tederheid doet me herstellen wie ik jaren geleden fysiek verloor.

Met hen ontmoet ik weer de jongen die uit zijn hand de labyrinten van de

tijd om altijd terug te keren naar je liefde