Miðgarðsormur - Skálmöld, Sinfóníuhljómsveit Íslands

Sjórinn rauður sýður

Í sortanum hann bíður

Dagrenning og dauðastormur

Í djúpinu er Miðgarðsormur

Gakktu út á gróinn núp

Gáðu hvað mun prýða undirdjúp

Þarna yfir sjó og sand

Sérðu áfram líða Jörmundgand

Mæli ég því mikill er

Miðgarðsormur þræðir lönd og sker

Hann sem mig skal hitta vill

Hörfa þegar blæðir, kjarklítill

Renni ég færinu í fyrsta sinni

Festi við þóftu í kænu minni

Annað sinn kasta, hann ekki bítur

Ósnertri beitunni loks upp skýtur

Höfuð nautsins Himinhrjóðs

Hilmar ormi færir, ei til góðs

Bannvænn sýnist bitinn þó

Blóðið Gandsins ærir hugarró

Fylgja mun þér fegurð, ef

Fellir orminn langa, sérhvert skref

Eiturgusa æta má

Ásjónu og vanga, tapi sá

Þriðja sinn kasta og þá hann tekur

Þóftuna mölvar og bátinn skekur

Færið skal dregið af fullum krafti

Fátækleg hönd móti ormsins kjafti

Reipið sker, gatar glófa

Gegnum fer, særir lófa

Krókur í kjaftinn rífur

Krækjan því sker sem hnífur

Áfram þeir berjast báðir

Bræður tveir, þreyttir, þjáðir

Takast á, tíminn líður

Tengir þá strengum stríður

Höfuðið birtist í hafsins róti

Heggur í bátinn og streitist á móti

Blaðinu sting svo að blóð út stekkur

Bölvandi skepnan í hafrótið sekkur

Þegar hitti Þór

Þá munum við berjast

Staðfastur og stór

Standa mun og verjast

Agnið beit víst á

Ásgarður mig svíkur

Jörmundgandur, já

Ég er sá sem víkur

Báru klýfru bátur

Og bátsmaður er kátur

Landið tekur, fleyið festir

Þar fljúga yfir nokkrir þrestir

Aftru skepnan skríður

Í skjól og þar hann bíður

Létti til og lægði storminn

Er lagði Hilmar Miðgarðsorminn

De zee kookt rood

In het zwart wacht hij

Dageraad en dood storm

In de diepte is de Midgard Worm

Ga uit voor een groen snuifje

Raad eens wat de afgrond zal sieren

Over de zee en het zand

Je kunt Jörmundgand nog zien passeren

ik raad het ten sterkste aan

Midgard-worm draadt land en snijdt

Hij die mij wil vinden wil

Trek je terug bij bloeden, ontmoedigd

Ik schuif de zet voor de eerste keer

Vastgemaakt aan een handdoek in mijn kast

Tweede worp, hij bijt niet

Onaangeroerd aas schiet eindelijk omhoog

Het hoofd van de stier Himinhrjóður

Hilmar ormi brengt, niet voorgoed

Het verbod lijkt echter bijtend

Gandins bloed stimuleert gemoedsrust

Schoonheid zal je vergezellen, als

De worm doodt lang, elke stap

Giftig gas kan worden gegeten

Gezicht en wangen, de verliezer

Derde worp en dan neemt hij

De wind breekt en de boot schudt

Het tandwiel moet op vol vermogen worden getrokken

Arme hand tegen de mond van de slang

Het touw snijdt, de gaten gloeien

Door passen, doet pijn aan handpalm

Een haak in de mond tranen

De schakel snijdt dus als een mes

Ze blijven allebei vechten

Twee broers, moe, tot slaaf gemaakt

Deal, de tijd verstrijkt

Verbindt ze met oorlogslijnen

Het hoofd verschijnt aan de wortel van de oceaan

Knuffelt in de boot en verzet zich

Het mes prikt zodat het bloed eruit lekt

Het vloekende wezen in de wortel van de zee zinkt

Toen hij Thor . ontmoette

Dan zullen we vechten

Stabiel en groot

Zal staan ​​en verdedigen

Het deeltje moet gebeten zijn

sgarður verraadt me

Jörmundgandur, ja

Ik ben degene die toegeeft

We hadden een gespleten boot

En de bootsman is homo

Het land neemt, de vloot hecht

Er vliegen over een paar lijsters

Het achterste wezen kruipt

In het asiel en daar wacht hij

Verlicht en kalmeerde de storm

Hilmar legde de Midgard-slang