Dauði - Skálmöld, Sinfóníuhljómsveit Íslands

Ligg ég, lek mín sár,

lopinn kólnar minn nár.

Dauðinn dregur mig nær,

dettur yfir mig snær.

Lið mitt liggur hjá mér,

látin hersingin er.

Hetjur höfðu það af,

hefndin frið okkur gaf.

Hinsta dreg ég andardráttinn,

drengur Óðins missir máttinn.

Sortinn teygir sína arma,

sól úr austri kastar bjarma.

Loksins reiði lægja öldur,

laskað sverð og brotinn skjöldur.

Bros á varir Baldurs færist,

bræðralagið aldrei tærist.

Vígamaður Baldur Óðinsson!

Gunnar jarl og Grímur deykja,

guðirnir þá munu heygja.

Vargurinn í valinn beygður,

verður seint af nokkrum heygður.

Brosi nú til barna minna,

brátt mun öllum sorgum linna.

Kæra sé ég konu mína

kúra upp við syni sína.

Nú er ekki neinn sem lifir,

nóttin hellist kolsvört yfir.

Líf í Baldurs auga blikar,

bíður dauðinn, aðeins heikar.

Upp er runnin stóra stundin,

stöðvast allt við hinsta blundinn.

Blæs úr norðri, bærast stráin,

Baldur er nú loksins dáinn.

Ik lieg, mijn wond lekt,

het deksel koelt af.

De dood trekt me dichterbij,

valt over me heen snur.

Mijn team is bij mij,

laat het leger zijn.

Helden hadden het uit,

wraak vrede gaf ons.

Als laatste adem ik in,

Odins jongen verliest macht.

De zwarte man strekt zijn armen uit,

de zon uit het oosten schijnt.

Eindelijk kalmeert woede de golven,

beschadigd zwaard en gebroken schild.

Een glimlach op Baldurs lippen beweegt,

de broederschap corrodeert nooit.

Moordenaar Baldur Óðinsson!

Graaf Gunnar en Grim sterven,

de goden zullen dan rouwen.

De wolf in de gekozen bocht,

zal door sommigen laat worden begraven.

Glimlach nu naar mijn kinderen,

spoedig zal alle verdriet verdwijnen.

ik hou van mijn vrouw

knuffelen met zijn zoon.

Nu leeft er niemand meer,

de nacht komt pikdonker over.

Het leven in Baldurs oog flitst,

wacht op de dood, alleen de hik.

Het grote moment is voorbij,

alles stopt bij het laatste dutje.

Winden uit het noorden, de stengels bewegen,

Baldur is nu eindelijk dood.