Baldur - Skálmöld, Sinfóníuhljómsveit Íslands

Minningin svíður, ég man þetta vel,

missinn sem skóp hjá mér reiðina.

Skaðræðislýður sem skreið yfir mel,

skarinn minn fríður var dreginn um Hel.

Óðni, sem bíður, nú ætt mína fel.

Víst var ég kvalinn og visinn og sljór,

vitstola hljóp upp á heiðina.

Hálf- var ég galinn er hefnda ég sór.

Horfði á dalinn minn, kvaddi og fór,

lamaður, kalinn en leiddur af Þór.

Há var heiðin,

hungur og myrkur,

en áfram arkaði.

Löng var leiðin,

lítill minn styrkur,

er spor mín markaði.

Skepnan skorin.

Skaðræðisópin,

þá Hel loks hörfaði.

Víst á vorin

veinin og hrópin

berast frá vörðu við Baldurs haug.

Aldrei mun skilja þann skaða sem hlaust,

skelfingarópin og neyðina.

Níðings- með vilja þú bein þeirra braust,

börnin mín ylja mér ekki í haust.

Sorgir vil hylja, á Tý legg mitt traust.

Ásgarður teymdi mig aftur til þín,

örmagna glóp lýsti leiðina.

Varginn mig dreymdi, þá válegu sýn

vandlega geymdi hvar sól aldrei skín.

Lævísin streymdi frá Loka til mín.

Brennheitt blóðið

bunaði niður,

er Vör oss vitjaði.

Hávært hljóðið,

hryglur og kliður

er búkinn brytjaði.

Líkin lengi

lágu við steininn.

Þá goðin grófu oss,

dána drengi,

dysjuðu beinin.

Og ég þekktist þrekið

þegar ég hélt af stað.

Við hef ég tryggðum tekið,

traustur ég ríð í hlað.

Þú komst særður og sár,

sundrað var allt þrekið.

Undir heiðninnar hönd

hefur fundið stað.

Hamar Þórs og hans þrár

Þrymur gat ei tekið.

Þessi blóðslegnu bönd

bera skalt í hlað.

Víkingur á vorkvöldi

vaskur kallar Óðin.

Hallar- opnast hliðin þá,

herma þetta ljóðin.

Baldur heitir bóndinn

sem bundinn er í ljóðin.

Loks er liðinn

löstur úr minni,

nú birtast brautirnar.

Finn ég friðinn

frelsa mitt sinni.

Nú þagna þrautirnar.

Sláttur slaknar,

Sleipnir mig vekur.

Mér heilsar Heimdallur.

Valhöll vaknar,

við mér hún tekur

og Goðheimur gjörvallur.

Hlaupum móti hetjum með skjöldinn,

halir rísa aftur á kvöldin.

Bölsýnin, ef berst hún um völdin,

burtu skal flæmd.

Höldum því að Heiðrúnarveigum,

hornin fyllum, lyftum og teygum.

Sæhrímni til átu við eigum,

engin trog tæmd.

Velkominn vertu.

Velkominn víkingur.

Velkominn víga valdur.

Velkominn vin.

Hetja hefur beinin sín borið,

Baldur horfir þó út í vorið.

Látlaust fas og létt er hans sporið.

Lést hann með sæmd.

De herinnering brandt, ik herinner het me nog goed,

het verlies dat me boos maakte.

Kruipende mensen die over het meel kruipen,

mijn mooie schoonheid werd door de hel gesleept.

Odin, die wacht, nu verstopt mijn familie zich.

Ik was zeker gekweld en vermoeid en saai,

gek rende de heuvel op.

Ik was half gek toen ik wraak zwoer.

Keek naar mijn vallei, zei vaarwel en vertrok,

verlamd, kaal maar geleid door Thor.

Hoog was de heide,

honger en duisternis,

maar bleef arcade.

De weg was lang,

mijn kleine kracht,

is mijn marktvoetafdruk.

Het wezen wordt gesneden.

de belediging,

toen trok de hel zich eindelijk terug.

Zeker in het voorjaar

de ader en het geschreeuw

ontvangen van de bewaker op de heuvel van Baldur.

Zal de aangerichte schade nooit begrijpen,

de kreten van angst en nood.

Misbruik - met wil je hun bot brak,

mijn kinderen verwarmen me deze herfst niet.

Verdriet wil dekken, Tý stelt mijn vertrouwen.

Ásgarður bracht me terug naar jou,

uitgeputte schittering verlichtte de weg.

De wolf droomde van mij, toen een prachtig gezicht

zorgvuldig opgeborgen waar de zon nooit schijnt.

De sluwheid stroomde van Loki naar mij.

Het verzengende hete bloed

gebundeld,

toen Vör ons bezocht.

Luid geluid,

stekels en korsten

het lichaam was gebroken.

Het lijk voor een lange tijd

bij de steen liggen.

Toen begroeven de goden ons,

dode jongens,

geverfde botten.

En ik kende het uithoudingsvermogen

toen ik vertrok.

We hebben het als vanzelfsprekend aangenomen,

vol vertrouwen rijd ik in de schuur.

Je was gewond en gewond,

alle uithoudingsvermogen desintegreerde.

Onder de heidense hand

een plek heeft gevonden.

Thor's hamer en zijn verlangens

Þrymur kon het niet aan.

Deze bebloede bands

een lading dragen.

Viking op lenteavond

gootsteen roept Odin.

Hal - de poorten gaan dan open,

doe deze gedichten na.

Baldur is de naam van de boer

die in de gedichten is gebonden.

Eindelijk is het voorbij

ondeugd van het geheugen,

nu verschijnen de rijstroken.

ik voel de rust

bespaar mijn tijd.

Nu zijn de puzzels stil.

Maaien ontspant,

Sleipnir maakt me wakker.

Heimdallur begroet me.

Valhöll wordt wakker,

met mij neemt ze

en Goðheimur gjörvallur.

Laten we rennen tegen de helden met het schild,

staarten stijgen weer 's nachts.

Het pessimisme, als het om de macht gaat,

weg moet worden gespoeld.

Laten we ons houden aan Heiðrúnarveig,

de hoeken worden opgevuld, opgetild en uitgerekt.

Zee-egel die we aten,

geen trog geleegd.

Welkom.

Welkom Viking.

Welkom moordkracht.

Welkom vriend.

De held heeft zijn botten gedragen,

Baldur kijkt echter uit naar de lente.

Zijn voetstappen zijn duidelijk en licht.

Hij stierf met eer.