Waldmär - Schandmaul

Zwei Gestalten am Waldesrand

Der Vater zum Sohn mit erhobener Hand:

«In diesem Wald», sagt er, «herrscht die Bosheit!

Geh nie hinein, geh nie bei Dunkelheit!»

Der Knabe er schwört es und Jahre vergehn

Eines Tages beim Wandern sieht er sie dort stehn

Am Waldrand — ein Mädchen von zarter Gestalt

Er läuft zu ihr, jede Warnung verhallt…

«Habt ihr schon gehört oder soll ich’s euch sagen?

Im eigenen Blut lag der Knabe erschlagen

Ob Krieger, ob Ritter, ob Aristokrat

Es kehrt nie zurück, wer den Wald je betrat!»

Das Mädchen liebreizend, von redseliger Natur

Bezirzt, lockt den Knaben, er vergisst seinen Schwur

Und ehe ihm hören und sehen vergeh’n

Sieht er sich im dichtesten Unterholz stehn

Die Augen des Jünglings voll Schrecken sich weiten

Auf der Haut der Frau beginnt sich Fell auszubreiten

Grad eben noch menschlich, plötzlich Kreatur

Der Mond leuchtet hell… und auch die Blutspur…

«Habt ihr schon gehört oder soll ich’s euch sagen?

Im eigenen Blut lag der Knabe erschlagen

Ob Krieger, ob Ritter, ob Aristokrat

Es kehrt nie zurück, wer den Wald je betrat!»

…Man fand ihn nach Tagen, mit zerbrochenen Gliedern

Wieder ein Opfer des Waldes bei Nacht

Jeder, der versucht mit dem Wald anzubiedern

Wird bestraft und um sein Leben gebracht…

«Habt ihr schon gehört oder soll ich’s euch sagen?

Im eigenen Blut lag der Knabe erschlagen

Ob Krieger, ob Ritter, ob Aristokrat

Es kehrt nie zurück, wer den Wald je betrat!»

Twee figuren aan de rand van het bos

De vader van de zoon met een opgestoken hand:

"In dit woud", zegt hij, "heerst het kwaad!

Ga nooit naar binnen, ga nooit in het donker!"

De jongen zweert het en de jaren gaan voorbij

Op een dag ziet hij haar tijdens het wandelen staan

Aan de rand van het bos - een meisje met een fijn figuur

Hij rent naar haar toe, elke waarschuwing vervaagt...

‘Heb je het gehoord of moet ik het je vertellen?

De jongen lag dood in zijn eigen bloed

Of het nu een krijger, ridder, aristocraat is,

Het keert nooit terug wie ooit het bos is binnengekomen!»

Het charmante meisje, met een spraakzaam karakter

Gecharmeerd, lokt de jongen, hij vergeet zijn eed

En voordat hij hoort en ziet voorbijgaan

Hij ziet zichzelf staan ​​in het dichtste kreupelhout

De ogen van de jeugd worden groot van angst

Vacht begint zich op de huid van de vrouw te verspreiden

Graad gewoon mens, plotseling schepsel

De maan schijnt helder... en dat geldt ook voor het bloedspoor...

‘Heb je het gehoord of moet ik het je vertellen?

De jongen lag dood in zijn eigen bloed

Of het nu een krijger, ridder, aristocraat is,

Het keert nooit terug wie ooit het bos is binnengekomen!»

...Ze vonden hem dagen later, met gebroken ledematen

Nog een slachtoffer van het bos 's nachts

Iedereen die in de gunst probeert te komen bij het bos

Zal worden gestraft en vermoord...

‘Heb je het gehoord of moet ik het je vertellen?

De jongen lag dood in zijn eigen bloed

Of het nu een krijger, ridder, aristocraat is,

Het keert nooit terug wie ooit het bos is binnengekomen!»