Lichtblick - Schandmaul

Ich schritt auf verschlungenen Pfaden,

durch den großen dichten Wald.

hatte schwere Last zu tragen

und der Tag war bitterkalt.

Düster auch der Sinne Wege,

einsam war mein junges Herz,

den Daheim war keine Liebste,

die da lindert meinen Schmerz.

Da plötzlich an verborgener Kreuzung,

Eilt sie wie der Wind vorbei,

ein Lichtblick, eine Schönheit,

zartes Wesen, weiß das Kleid.

Seitdem komm’ich Tag für Tag,

hoffe sie erneut zu sehen,

sie zu treffen, sie zu küssen,

doch ich hätte es wissen müssen…

Es war nur der Moment,

der Augenblick,

dann war’s vorbei,

ich ließ sie ziehen,

und ich werde sie nie

wieder sehen!

So wallend lang das Schwarze Haar,

so süß und weiß und rein die Haut,

ein Anblick der mich Schaudern lässt,

mein Herz schlägt wild, mein Herz schlägt laut

Vom Schlag gerührt mit offenem Mund,

Sprachlos und mit ganz weichen Knien,

die Last am Rücken wird so leicht,

wie die Wolken, die da ziehen…

Doch nur ein Augenblick — sie ist vorbei

und meinem Blick entschwunden.

Ich bin gelähmt, kann mich nicht rühren,

bin wie am Boden festgebunden…

Seitdem komm’ich Tag für Tag,

hoffe sie erneut zu sehen,

sie zu treffen, sie zu küssen,

doch ich hätte es wissen müssen…

Es war nur der Moment, der Augenblick,

dann war’s vorbei, ich ließ sie ziehen,

und ich werde sie nie wieder sehen!

Nur der Moment, der Augenblick,

dann war’s vorbei, ich ließ sie ziehen,

und ich werde sie nie wieder sehen!

Nur der Moment, der Augenblick,

dann war’s vorbei, ich ließ sie ziehen,

und ich werde sie nie wieder sehen!

Es war nur der Moment, der Augenblick,

dann war’s vorbei, ich ließ sie ziehen,

und ich werde sie nie wieder sehen!

Nur der Moment, der Augenblick,

dann war’s vorbei, ich ließ sie ziehen,

und ich werde sie nie wieder sehen!

Nur der Moment, der Augenblick,

dann war’s vorbei, ich ließ sie ziehen,

und ich werde sie nie wieder sehen!

Ik liep kronkelende paden

door het grote dichte bos.

had een zware last te dragen

en de dag was bitter koud.

Donker ook de wegen van de zintuigen,

eenzaam was mijn jonge hart

omdat er geen minnaar thuis was

die verlicht mijn pijn.

Plotseling op een verborgen kruispunt,

ze raast voorbij als de wind,

een lichtstraal, een schoonheid,

delicaat wezen, kent de jurk.

Sindsdien kom ik met de dag

hoop haar weer te zien

om haar te ontmoeten, haar te kussen,

maar ik had het kunnen weten...

Het was gewoon het moment

het moment,

toen was het voorbij

ik laat haar gaan

en ik zal nooit

weerzien!

Zo golvend lang het zwarte haar,

zo zoet en wit en puur de huid

een gezicht dat me doet huiveren

mijn hart klopt wild, mijn hart klopt luid

geschokt met open mond,

Sprakeloos en met zeer zwakke knieën,

de belasting op je rug wordt zo licht

zoals de wolken die daar bewegen...

Maar een momentje - het is voorbij

en verdween uit mijn zicht.

Ik ben verlamd, kan niet bewegen

Ik ben aan de grond vastgebonden...

Sindsdien kom ik met de dag

hoop haar weer te zien

om haar te ontmoeten, haar te kussen,

maar ik had het kunnen weten...

Het was gewoon het moment, het moment

toen was het voorbij, ik liet haar gaan

en ik zal haar nooit meer zien!

Gewoon het moment, het moment

toen was het voorbij, ik liet haar gaan

en ik zal haar nooit meer zien!

Gewoon het moment, het moment

toen was het voorbij, ik liet haar gaan

en ik zal haar nooit meer zien!

Het was gewoon het moment, het moment

toen was het voorbij, ik liet haar gaan

en ik zal haar nooit meer zien!

Gewoon het moment, het moment

toen was het voorbij, ik liet haar gaan

en ik zal haar nooit meer zien!

Gewoon het moment, het moment

toen was het voorbij, ik liet haar gaan

en ik zal haar nooit meer zien!