Klagelied - Schandmaul

Angst und Dunkel um mich her

Weh' - mir wird das Herz so schwer

Dass ich Heim und Weib verlassen musst'

Das vergess' ich nimmermehr!

Dass des Krieges Faust, das Land verheert

Das vergess' ich nimmermehr!

Feuerschein in finst’rer Nacht

Warten auf den Tag der Schlacht

Trübe Augen unterm Sternenzelt

Blicken wie erfroren und leer

Tragen Kunde von der Macht

Der Welt — Last der Menschen

Schwarz und schwer!

Weit, so weit, wo die Sonne den Morgen grüßt

Weit, so weit, wo die Sehnsucht wohnt

Wo dein Mund mir lacht, bin ich jede Nacht

Wenn die Seelen wandern gehen

Schwer wie Blei, so kalt und grau

Senkt der Schlaf sich auf mein Haupt

Führt im Traum mich fort an jenen Ort

Wo in Frieden ich verweil'

Wo die Sonne und der Erde Kraft

Alles Leben lässt gedeihen

Ich erwach' im Morgengrauen

Der Tag der Schlacht lässt mich erschauern

Bald schon tönt des Feindes Kriegsgeschrei

Mordend werden wir vergehen

Wenn dem Tod ich in die Augen schau'

Werd' ich dort mich selbst einst sehen …

Weit, so weit, wo die Sonne den Morgen grüßt

Weit, so weit, wo die Sehnsucht wohnt

Wo dein Mund mir lacht, bin ich jede Nacht

Wenn die Seelen wandern gehen

Angst en duisternis om me heen

Helaas - mijn hart wordt zo zwaar

Dat ik het huis en mijn vrouw moet verlaten

Dat vergeet ik nooit!

Dat de vuist van de oorlog het land verwoest

Dat vergeet ik nooit!

Vuurlicht in de donkere nacht

Wachten op de dag van de strijd

Sombere ogen onder de sterrenhemel

Staar bevroren en leeg

Boodschap van kracht brengen

De wereld - last van de mensen

Zwart en zwaar!

Ver, zo ver, waar de zon de ochtend begroet

Ver, tot nu toe, waar het verlangen leeft

Waar je mond me aan het lachen maakt, ben ik elke nacht

Wanneer zielen dwalen

Zwaar als lood, zo koud en grijs

slaap valt op mijn hoofd

Leidt me weg naar die plek in mijn droom

Waar in vrede woon ik

Waar de zon en de aarde macht hebben

Al het leven laat bloeien

Ik word wakker bij het ochtendgloren

De dag van de strijd doet me rillen

Binnenkort zullen de oorlogskreten van de vijand worden gehoord

Moord zullen we omkomen

Als ik de dood in de ogen kijk

Zie ik mezelf daar op een dag...

Ver, zo ver, waar de zon de ochtend begroet

Ver, tot nu toe, waar het verlangen leeft

Waar je mond me aan het lachen maakt, ben ik elke nacht

Wanneer zielen dwalen