Ein Stück Regenbogen - Schandmaul

Ich kam des Wegs und seh' Dich sitzen,

dort wo du schon ewig sitzt

und wo Du auch noch sitzen wirst, wenn ich

schon lange nicht mehr da bin.

Deine Augen schau’n mich müde an,

völlig ausgelaugt und leer.

Bist ausrangiert schon viel zu lang,

kein Funken Glut, kein bisschen Feuer mehr.

Der Anblick macht mich traurig,

weil ich weiß, dass das nicht Du bist.

Warum lässt Du Dich fallen?

Ich weiß doch was noch da ist…

Hier nimm meine Hand,

ich nehm' Dich ein Stück mit,

den Weg, den Du mich jahrelang geführt hast.

Bleib hier nicht sitzen — Du erfrierst!

Es geht nicht ohne Dich:

Die Suche nach dem Ende des Regenbogens,

ein Stück vom Ende des Regenbogens —

für uns zwei.

Bist voraus geschritten Tag für Tag,

ich kam kaum hinterdrein.

Ein leuchtend Punkt am Horizont,

das Leuchtfeuer, die Sonne, die mir scheint.

Der Wind hat oft gedreht,

der Regen den Zweifel noch geschürt,

doch es war niemals wirklich Angst,

ich wusste vorn ist jemand, der mich führt.

Doch hab ich Dich jetzt eingeholt,

weit vor Deiner Zeit.

Und wenn es nicht alleine geht,

dann halt den Rest des Wegs zu zweit…

Hier nimm meine Hand,

ich nehm' Dich ein Stück mit,

den Weg, den Du mich jahrelang geführt hast.

Bleib hier nicht sitzen — Du erfrierst!

Es geht nicht ohne Dich:

Die Suche nach dem Ende des Regenbogens,

ein Stück vom Ende des Regenbogens —

es ist nicht mehr weit

Ik kwam langs de weg en zag je zitten

waar je voor altijd hebt gezeten

en waar jij ook zit als ik

Ik ben er lang niet geweest.

Je ogen kijken me moe aan

helemaal leeg en leeg.

Je bent veel te lang weggegooid

geen vonk van sintels, geen beetje vuur meer.

de aanblik maakt me verdrietig

omdat ik weet dat jij dat niet bent.

Waarom laat je jezelf vallen?

Ik weet wat er nog meer is...

Hier neem mijn hand

Ik neem je mee

het pad dat je me jarenlang hebt geleid.

Ga hier niet zitten - je zult doodvriezen!

Het werkt niet zonder jou:

Op zoek naar het einde van de regenboog

een stukje van het einde van de regenboog -

voor ons.

je ging met de dag vooruit,

Ik kon het amper inhalen.

Een stralend punt aan de horizon,

het baken, de zon die op mij schijnt.

De wind veranderde vaak

de regen wakkerde de twijfel aan

maar het was nooit echt angst

Ik wist dat er iemand vooruit was om me te begeleiden.

Maar ik heb je nu ingehaald

uw tijd ver vooruit.

En als je het niet alleen kunt,

dan hou je de rest van de weg bij elkaar...

Hier neem mijn hand

Ik neem je mee

het pad dat je me jarenlang hebt geleid.

Ga hier niet zitten - je zult doodvriezen!

Het werkt niet zonder jou:

Op zoek naar het einde van de regenboog

een stukje van het einde van de regenboog -

het is niet ver