Die Braut - Schandmaul

Ein Schatten huscht dort unbemerkt

Fort durch Knigs Grten,

Passiert die Pforte unverwehrt,

Wird eins dann mit der Nacht.

Der Knigssohn, der sich verzehrt,

Eilt hin zu der Verehrten,

Die ihn die Kunst der Liebe lehrt,

Die ihn so glcklich macht.

Mit jedem Tag liebt er sie mehr

Und htet das Geheimnis.

Der tglich neuen Wiederkehr

Der Quelle seiner Lust.

Doch bald beugt sie sich trnenschwer

Und ahnt schon das Verderbnis

Des neuen Lebens,

Das sie schwer trgt

Unter ihrer Brust.

Meine Braut sollst du sein, golden wie der Sonnenschein,

So wie ich dich einst sah ein Geschpf dem Himmel nah.

Meine Braut sollst du sein, golden wie der Sonnenschein,

Und wir fliegen fort von hier.

«In Samt und Seide sollst Du geh’n,

Zur Braut will ich Dich nehm’n.

Der Vater wird erhr’n mein Fleh’n»,

Spricht er und eilt fort.

Der Knig hrt das, was gescheh’n

Und laut erklingt sein Hhnen.

Er straft den Sohn fare das Vergeh’n und sperrt ihn ein sofort.

Des Knigs Henker, der da schleicht I’m eisigen Hauch der Nacht,

Als er die holde Maid erreicht, ist sie nie mehr erwacht ist sie nie mehr

erwacht.

Een schaduw flitst daar onopgemerkt

Weg door de tuinen van de koning,

passeert de poort gedeblokkeerd,

Dan wordt hij één met de nacht.

De zoon van de koning die zichzelf verteert

Haast je naar de geliefde,

die hem de kunst van de liefde leert,

Wat hem zo blij maakt.

Elke dag houdt hij meer van haar

En bewaar het geheim.

Het dagelijkse nieuwe rendement

De bron van zijn lust.

Maar al snel bukt ze, zwaar in tranen

En vermoedt al de ruïne

van nieuw leven

Dat weegt zwaar op haar

onder haar borst.

Jij zult mijn bruid zijn, goud als de zonneschijn,

Net zoals ik je ooit zag, een wezen dicht bij de hemel.

Jij zult mijn bruid zijn, goud als de zonneschijn,

En we vliegen hier weg.

«Je moet gaan in fluweel en zijde,

Ik wil je als mijn bruid nemen.

De vader zal mijn pleidooi horen »,

Hij spreekt en haast zich weg.

De koning hoort wat er gebeurt

En zijn gekreun weerklinkt luid.

Hij straft de zoon voor de overtreding en sluit hem onmiddellijk op.

De beul van de koning, die sluipt in de ijzige adem van de nacht,

Wanneer hij de schone maagd bereikt, is ze nooit meer wakker geworden

ontwaakt