Der Tropfen - Schandmaul

Was gäb' ich nicht alles

Um einmal zu sein

Der schillernde Tropfen, der leuchtet

Und vom Rande des kristallenen Glases voll Wein

Deine zarten Lippen befeuchtet

Sodann langsam —

Dem Tautropf am Grashalme gleich —

Dein liebliches Kinn überwindet

Deinem Hals hinab, welcher so unendlich weich

Und ein schönes Ende findet

Ich bin Dein Schatten an der Wand

Deine Fußspur im Sand!

Der Wind, der einen Hauch von Dir

Um die Welt trägt

Und jedem nur von Dir erzählt!

Was gäbe ich nicht alles

Um einmal zu sein

Der Tropfen, der vom Wind getragen

Vom Himmel herab — so unendlich rein —

Dich genau trifft am seidenen Kragen

Sodann langsam —

Mit jedem Schritt deinerseits —

Sich die Anmut des Rückens herab windet

Dich beglückt mit einem wohligen Schauerreiz

Und in einer Pore verschwindet

Ich bin Dein Schatten an der Wand

Deine Fußspur im Sand!

Der Wind, der einen Hauch von Dir

Um die Welt trägt

Und jedem nur von Dir erzählt!

Ik zou niets geven

om een ​​keer te zijn

De iriserende druppel die schijnt

En van de rand van het kristallen glas vol wijn

Je tedere lippen bevochtigd

Dan langzaam -

Als de dauwdruppel op een grasspriet -

Je mooie kin overwint

In je nek, die zo oneindig zacht is

En vindt een happy end

Ik ben je schaduw op de muur

Jouw voetafdruk in het zand!

De wind, een adem van jou

Over de hele wereld dragen

En vertel iedereen over jou!

Ik zou niets geven

om een ​​keer te zijn

De druppel gedragen door de wind

Neer uit de hemel - zo oneindig puur -

Je raakt precies de zijden kraag

Dan langzaam -

Bij elke stap die je zet —

De gratie van de rug windt naar beneden

Maakt je blij met een aangename rilling

En verdwijnt in een porie

Ik ben je schaduw op de muur

Jouw voetafdruk in het zand!

De wind, een adem van jou

Over de hele wereld dragen

En vertel iedereen over jou!