Der junge Sigfrid - Schandmaul

Ein Knabe stand am Wegesrand

vorbei an ihm die Heeresscharen.

In der Sonne blinken grell

die Schwerter, Panzer und Fanfaren.

Groß die Augen, auf der Mund,

zum Hals vor Sehnsucht schlägt das Herz.

«Wann nur, wann kommt meine Stund?»,

denkt er bei sich in tiefem Schmerz.

Er zieht hinaus, geht eigene Wege,

pilgert in die große Stadt.

Der Schmied sein Ziel: «Bau mir ein Schwert,

von dem die Welt zu reden hat!»

«Wovon denn, Knabe, willst du es zahlen?»,

fragt der Schmied und schaut ihn an.

«So lass mich deine Kunst erlernen,

dass ich es mir selber schmieden kann.»

Der Hammer saust nieder und der Amboss erbebt.

Die Funken fliegen und aus der Asche erhebt

sich wie Phönix eine Heldengestalt.

Harrt aus, von dem Jüngling hört ihr schon bald.

Die Jahre ziehen ein ins Land,

der Knabe wird zum jungen Mann.

Längst stark der Arm, er führt den Hammer

besser als es der Meister kann.

Er wagt es schließlich, baut sein Schwert

und wiegt es prüfend in der Hand.

«Ein gutes Schwert!"der Meister nickt.

So zieht er aus ins weite Land.

Der Hammer saust nieder und der Amboss erbebt.

Die Funken fliegen und aus der Asche erhebt

sich wie Phönix eine Heldengestalt.

Harrt aus, von dem Jüngling hört ihr schon bald.

«Von dir wird man noch viel berichten»,

spricht der Schmied, der Abschied naht.

Die Schreiber werden Lieder dichten —

Lobgesang der Heldentat.

Nase hoch, mit festem Schritt —

das große Herz von Fernweh wund

zieht er in die weite Welt,

«Bald schon, bald kommt deine Stund…»

Der Hammer saust nieder und der Amboss erbebt.

Die Funken fliegen und aus der Asche erhebt

sich wie Phönix eine Heldengestalt.

Harrt aus, von dem Jüngling hört ihr schon bald.

Er stond een jongen langs de weg

langs hem de gastheren.

Flink flitsend in de zon

de zwaarden, wapenrustingen en fanfares.

Grote ogen, open mond

het hart klopt naar de nek van verlangen.

"Wanneer, wanneer komt mijn uur?",

denkt hij bij zichzelf in diepe pijn.

Hij gaat uit, gaat zijn eigen weg,

maakt een pelgrimstocht naar de grote stad.

Het doel van de smid: "Bouw een zwaard voor me"

waar de wereld over moet praten!"

"Wat, jongen, wil je betalen?",

vraagt ​​de smid en kijkt hem aan.

«Dus laat me je kunst leren,

dat ik het zelf kan smeden."

De hamer valt en het aambeeld trilt.

De vonken vliegen en herrijzen uit de as

als een feniks een heroïsche figuur.

Wacht even, je hoort snel van de jongeman.

De jaren stromen binnen

de jongen wordt een jonge man.

De arm is al lang sterk, hij hanteert de hamer

beter dan de meester kan.

Hij durft eindelijk, bouwt zijn zwaard

en weegt het in zijn hand.

"Een goed zwaard!" knikt de meester.

Dus gaat hij het wijde land in.

De hamer valt en het aambeeld trilt.

De vonken vliegen en herrijzen uit de as

als een feniks een heroïsche figuur.

Wacht even, je hoort snel van de jongeman.

"Er zal nog veel meer over je te vertellen zijn,"

zegt de smid, het afscheid nadert.

De schrijvers zullen liedjes schrijven -

Hymne van heldendom.

Neus omhoog, met een stevige stap -

de grote hartpijn van reislust

hij trekt de wijde wereld in,

"Binnenkort, spoedig zal uw uur komen..."

De hamer valt en het aambeeld trilt.

De vonken vliegen en herrijzen uit de as

als een feniks een heroïsche figuur.

Wacht even, je hoort snel van de jongeman.