Das Tuch - Schandmaul

Ein Ritter stand, fern seiner Heimat

An der Burg des Feindes Wacht

Lang die Stunden seiner Lauer

Schwer sein Herz' Sehnsucht entfacht

Sein Herz woll’t heim zu der Geliebten

Jung sie war und wunderschön

Auch fröhlich, frisch war ihr Gemüt

«Ob Treue sie auch nicht verpönt?»

Er nahm das Halstuch seiner Liebsten

Welches sie als Pfand ihm gab

Drückt' es an sich, fragt es stumm:

«Wie ist’s mit ihrer Treue, sag?!»

Dreh dich um und sie wird wandern

Von der einen Hand zur andern!

Sie wird nie dein Eigen sein

Nie besitzt du sie allein

Kaum bist du dem Blick entschwunden

Hat sie schon Ersatz gefunden!

Sie wird nie alleine, niemals treu

Und du nie sicher sein!

Der Wind entriss das Tuch den Fingern

Trieb es weit und hoch empor

Bis es langsam sank herab

Und er es aus dem Blick verlor

Da fanden’s Elstern frech und diebisch

Und sie stritten um den Pfand

Und keine merkte im Gefecht

Wie sich das Tuch dem Griff entwand

Er sah das Halstuch seiner Liebsten

Wie’s erneut sank tief herab

Wie’s seidig sacht und sanft

Auf dem Wasser eines Flusses lag

«Da spielt der Wind mir böse Spiele

Dann streiten Vögel sich darum

Dann reisst der Fluss es mit sich fort!!!

Ist das ihre Antwort, ihre Treue?!

Ein Tuch als Pfand wohl nicht viel wert…»

Een ridder stond ver van zijn vaderland

Houd de wacht bij het kasteel van de vijand

Lang de uren van zijn wachten

Zwaar ontstoken zijn hartsverlangen

Zijn hart wil naar huis, naar zijn geliefde

Ze was jong en mooi

Haar geest was ook vrolijk en fris

'Zou ze ook niet fronsen bij loyaliteit?'

Hij nam de sjaal van zijn geliefde

Die ze hem als onderpand gaf

Knijp erin, het vraagt ​​stil:

"Hoe zit het met haar loyaliteit, vertel me?!"

Draai je om en ze zal dwalen

Van de ene hand naar de andere!

Het zal nooit van jou zijn

Je bezit ze nooit alleen

Je bent nauwelijks uit het zicht verdwenen

Heeft ze al een vervanger gevonden?

Ze zal nooit alleen zijn, nooit trouw

En je bent nooit zeker!

De wind scheurde de doek van zijn vingers

Verhoogde het ver en hoog

Tot het langzaam wegzakte

En hij verloor het uit het oog

Eksters vonden het brutaal en stelen

En ze hadden ruzie over de aanbetaling

En niemand merkte het in de strijd

Hoe de doek uit de greep kronkelde

Hij zag de sjaal van zijn geliefde

Hoe het diep van binnen weer viel

Hoe zijdezacht en zacht

Liggend op het water van een rivier

«De wind speelt vervelende spelletjes voor mij»

Dan vechten vogels erover

Dan neemt de rivier het mee!!!

Is dat haar antwoord, haar loyaliteit?!

Een doek als borg is waarschijnlijk niet veel waard...»