Annegare - Remmy

In balia delle maree, vento forte di tramontana

Spiego la mia civada, corro senza una strada

E vado via sulle galee, fendo l’acqua gelata

Un marinaio mi ha detto

Che annegare è come tornare a casa

Agonia, dammi da bere acqua salata

Empatia contraria, io muoio e lei vive, donami un’anima

Così sia, Euridice, cammino senza voltarmi

A volte è amaro ciò che dice, è sinestesia

Quasi disarmato, ho solo un colpo in canna

E sono circondato, apro la bocca, sparo

Amerò il soffio del vento nel grano

Con un soffio di fiato dimmi «Ti ho amato»

Scoppia il pianto e poi a terra freddato

Nel giardino di Monet quando suona il piano

Note come proiettili bucano il mio apparato

E vorrei tanto sentirmi appagato

Ma sono Adamo, ripudiato e cacciato

Da ciò che mi ha creato

Il mio viso è senza mimica, sorrido

Smorfie di rito e fatica biblica, tu puoi ferirmi ma

Conosco mille modi per uccidere un uomo

E nemmeno uno prevede la morte fisica

Taccio ciò che l’occhio vede

Bacio perché, cazzo, ho sete

Ci rivediamo una di queste sere?

Io aspetto una risposta e resto qua a sedere e tu?

E tu sei fredda e muta, come la neve

Scrivo fogli che imbottiglio, chiedo a chi riceve

«Annegare è arrembaggio andato male

O ammaraggio andato bene?»

Io aspetto un salvataggio e grido

«Ammiraglio, la morte è il dolce bacio di queste sirene»

E vado giù, affondo nel nero umido

Andarsene fa paura e pensarlo sai a volte è stupido

Un ultimo sguardo a quel cielo nuvolo e adesso?

Sono così solo da sentirmi unico

Navigherò nel cuore delle notti di alta marea

Con te che sei l’ultimo fiato prima dell’apnea

Ora che il faro non ci vede e non si vede il faro

Queste acque placheranno la mia sete

Navigherò nel cuore delle notti di alta marea

Con te che sei l’ultimo fiato prima dell’apnea

Ora che il faro non ci vede e non si vede il faro

Queste acque placheranno la tua sete

Overgeleverd aan de getijden, sterke noordenwind

Ik leg mijn civada uit, ik ren zonder weg

En ik ga weg op de galeien, ik snijd door het bevroren water

Een zeeman vertelde het me

Dat verdrinken is als naar huis gaan

Agony, geef me zout water te drinken

In tegenstelling tot empathie, ik sterf en zij leeft, geef me een ziel

Het zij zo, Eurydice, ik loop zonder me om te draaien

Soms is wat hij zegt bitter, het is synesthesie

Bijna ongewapend, ik heb maar één schot in de loop

En ik ben omsingeld, ik open mijn mond, ik schiet

Ik zal genieten van de wind die door het koren waait

Zeg me met een adem 'Ik hield van je'

Het huilen breekt uit en dan koud op de grond

In de tuin van Monet als de piano speelt

Merk op hoe kogels mijn systeem doorboren

En ik zou graag tevreden zijn

Maar ik ben Adam, verworpen en verbannen

Van wat mij heeft gemaakt

Mijn gezicht is zonder gezichtsuitdrukkingen, ik glimlach

Rituele grimassen en bijbelse vermoeidheid, je kunt me pijn doen, maar

Ik ken duizend manieren om een ​​man te doden

En zelfs niemand voorziet fysieke dood

Ik zwijg wat het oog ziet

Ik kus omdat, verdorie, ik dorst heb

Zien we je weer op een van deze avonden?

Ik wacht op een antwoord en ik zal hier zitten en en jij?

En je bent koud en stom, als sneeuw

Ik schrijf vellen die ik bottel, ik vraag wie ontvangt

“Verdrinken is een mislukte instap

Of is het dumpen goed gegaan?»

Ik wacht op een redding en huil

"Admiraal, de dood is de zoete kus van deze sirenes"

En ik ga naar beneden, ik zak weg in het vochtige zwart

Weggaan is eng en weet je, soms stom om erover na te denken

Een laatste blik op die bewolkte lucht en nu?

Ik ben zo eenzaam dat ik me uniek voel

Ik zal zeilen in het hart van vloednachten

Met jou die je laatste ademtocht is voordat je gaat freediven

Nu de vuurtoren ons niet kan zien en de vuurtoren niet kan worden gezien

Deze wateren zullen mijn dorst lessen

Ik zal zeilen in het hart van vloednachten

Met jou die je laatste ademtocht is voordat je gaat freediven

Nu de vuurtoren ons niet kan zien en de vuurtoren niet kan worden gezien

Deze wateren zullen je dorst lessen