Sabato Sera - Peter White, Gemello

E alla fine non te l’ho più detto

Però mi è piaciuta la festa

E siamo entrambi sul treno

Ma con direzione diversa

E sarà

Che ci perdiamo negli stessi passi

In due case non troppo distanti

Tra le stelle, le strade e le luci sui tetti dei taxi

Mi hai incendiato l’anima dal primo giorno

In un sorriso puro, uno sguardo di troppo

In un millisecondo ma di quelli che non passano

Di quelli che non passano, di quelli che non passano

Tu sei calma come quei paesini inglesi con le case a schiera

Che alle 7 già chiudono i bar

Dove sono incasinato come Roma nei sabato sera

Che si spegne ma non dorme mai

Che si spegne ma non dorme mai

Forse è un sogno ma ti immagino qui in carne ed ossa

La felpa rossa, gli occhi scuri e il tuo universo in testa

Guarda, ho aperto il cielo per le stelle

Anche stavolta mi hai scoperto, te lo dico: sono qui per te

E queste luci nella notte sono lampade di carta

Che respirano le nuvole, sorvolano le cupole

Ti cerco nei vetri, nelle macchine, nel traffico

Sotto questa pioggia quasi grandine che batte

Giuro, siamo attratti da una storia vera

Io mai, mai avuto freddo come questa sera

Mi hai dato tutto, se non basta sai

Si, io mi spengo, chiudo gli occhi e non dormo mai

Tu sei calma come quei paesini inglesi con le case a schiera

Che alle 7 già chiudono i bar

Dove sono incasinato come Roma nei sabato sera

Che si spegne ma non dorme mai

Che si spegne ma non dorme mai

En uiteindelijk heb ik het je nooit meer verteld

Maar ik heb genoten van het feest

En we zitten allebei in de trein

Maar met een andere richting

En het zal zijn

Dat we in dezelfde stappen verdwalen

In twee huizen niet te ver uit elkaar

Tussen de sterren, de straten en de lichten op de daken van de taxi's

Je zette mijn ziel in vuur en vlam vanaf de eerste dag

In een pure glimlach, één blik te veel

In een milliseconde, maar van degenen die niet passeren

Van degenen die niet slagen, van degenen die niet slagen

Je bent zo kalm als die Engelse dorpjes met rijtjeshuizen

Dat de tralies al sluiten bij 7

Waar ik in de war ben zoals Rome op zaterdagavond

Dat gaat uit maar slaapt nooit

Dat gaat uit maar slaapt nooit

Misschien is het een droom maar ik stel me je hier voor in vlees en bloed

Het rode sweatshirt, de donkere ogen en je universum op je hoofd

Kijk, ik opende de hemel voor de sterren

Ook deze keer heb je me ontdekt, ik zeg je: ik ben er voor jou

En deze lichten in de nacht zijn papieren lampen

De wolken ademen, over de koepels vliegen

Ik zoek je in de ramen, in de auto's, in het verkeer

Onder deze bijna hagelregen die klopt

Ik zweer het, we worden aangetrokken door een waargebeurd verhaal

Ik heb het nog nooit zo koud gehad als vanavond

Je gaf me alles, als dat niet genoeg is, weet je?

Ja, ik zet uit, sluit mijn ogen en slaap nooit

Je bent zo kalm als die Engelse dorpjes met rijtjeshuizen

Dat de tralies al sluiten bij 7

Waar ik in de war ben zoals Rome op zaterdagavond

Dat gaat uit maar slaapt nooit

Dat gaat uit maar slaapt nooit