Torpor - Peter Hammill

Torpor rolls upon me in a fog

Settles like a sweat upon the skin

Hungers for the lungs to empty, breathe the darkness in

Heavily, the day hangs, on a thread

Loaded on my shoulders hour by hour

Each unfolding moment holds me deep down in its power

Torpor has us tight within its grasp

Studied in inaction day by day

Painted in a corner by the gifts we give away

I find it hard to breathe

I can’t maintain the pace

Feels like I’m slowing irreversibly

And there’s no knowing where this leads

For torpor has us tight within its coils

Strangled in inaction day by day

Painted in a corner, all adrift we slip away

Deceleration down to walking pace

Circling in search of a safe space

I find it hard to speak

The words remain unformed

Feels like I’m slowing imperceptibly

And there’s no knowing where this ends

No, there’s no knowing where this ends

Torpor rolt op me in een mist

Zakt als zweet op de huid

Honger naar de longen om te legen, adem de duisternis in

Zwaar, de dag hangt aan een draadje

Geladen op mijn schouders van uur tot uur

Elk zich ontvouwend moment houdt me diep in zijn kracht

Torpor heeft ons binnen zijn greep

Elke dag inactief gestudeerd

Geschilderd in een hoek door de geschenken die we weggeven

Ik vind het moeilijk om te ademen

Ik kan het tempo niet aanhouden

Het voelt alsof ik onomkeerbaar vertraag

En je weet niet waar dit toe leidt

Want verdoving houdt ons vast in zijn kronkels

Dag na dag gewurgd in passiviteit

Geschilderd in een hoek, allemaal op drift glippen we weg

Vertraging tot stapvoets

Cirkelen op zoek naar een veilige ruimte

Ik vind het moeilijk om te praten

De woorden blijven ongevormd

Het voelt alsof ik onmerkbaar vertraag

En je weet niet waar dit eindigt

Nee, we weten niet waar dit eindigt