Milked - Peter Hammill

As he milked the applause

Basking in the radiant glow

Of a limelight that burned out some time ago

To the dropping of jaws

His familiar slipped his side

Made her way to the wings

And stepped down from the ride

He didn’t know which way to turn

For she’d been with him from the start —

And in her absence his careful demeanour

And his well-structured schemes fell apart

There’s no comfort or safe haven to be found in the stormcloud night

No friend for him now as he keeps holding tight to what might have been

On another day he’d fix up his brave face so no-one knows

The depth of the chill that’s set into his bones, but it’s only here

That he knows for sure

Thinking not to question why

All the milk of human kindness has run dry

Nobody told him when the floodtide was coming then

It was suddenly over his head all too fast

And he was swimming for his life through the jetsam of his past

And all the driftwood of memory held in transitory, temporary measure

None of that can buoy him up now in the bursting of his lungs

In the blabbing of the tongue once so slick, once so proud

Now he’s counted out the time, he’s fed out all the lines

That once charmed the birds from the trees…

You want jewels?

He’s got these

Empty words and empty deeds

Not much left of the man to see…

Terwijl hij het applaus melkte

Koesteren in de stralende gloed

Van een schijnwerper die enige tijd geleden is uitgebrand

Naar het laten vallen van kaken

Zijn bekende gleed van zijn kant

Heeft haar weg gevonden naar de vleugels

En stapte uit de rit

Hij wist niet welke kant hij op moest

Want ze was vanaf het begin bij hem geweest...

En in haar afwezigheid zijn zorgvuldige houding

En zijn goed gestructureerde schema's vielen uit elkaar

Er is geen troost of veilige haven te vinden in de onweerswolkennacht

Geen vriend voor hem nu, hij blijft vasthouden aan wat had kunnen zijn

Op een andere dag zou hij zijn dappere gezicht opknappen zodat niemand het weet

De diepte van de kou die in zijn botten zit, maar het is alleen hier

Dat hij het zeker weet

Ik denk niet te vragen waarom?

Alle melk van menselijke vriendelijkheid is opgedroogd

Niemand vertelde hem wanneer de vloed toen zou komen

Het ging hem ineens te snel boven zijn hoofd

En hij zwom voor zijn leven door de jetsam van zijn verleden

En al het drijfhout van de herinnering bewaard in een tijdelijke, tijdelijke maatregel

Niets van dat alles kan hem nu in het barsten van zijn longen overeind houden

In het kletsen van de tong eens zo glad, eens zo trots

Nu heeft hij de tijd geteld, hij heeft alle regels uitgespeeld

Dat heeft ooit de vogels van de bomen gecharmeerd...

Wil je juwelen?

Hij heeft deze

Lege woorden en lege daden

Van de man is niet veel meer te zien...