Happy Hour - Peter Hammill

Fuelled by alcohol,

shooting out words like a rocket,

like a prophet out of Babylon

method acting the absurd…

Shoot me those highballs

till I’m lit up like I’m plugged in a socket;

lock me eyeball to eyeball,

let’s not bother with the words.

Oh, bring on the clowns, bring on the night,

pour me double vision in black and white.

I’m falling, falling — don’t give me that look!

I’m falling, falling, it’s the oldest trick in the book,

My chickadee, my passion flower,

show me the way to the Happy Hour.

I don’t like to see that:

oh, no, I don’t like the way the hand is shaking,

shape-making like an acrobat

on his way to the trapeze.

My friends in the crowd

are all taking bets —

they’re taking away the safety net.

Falling, falling — don’t give me that look!

I’m falling, only falling, it’s the oldest trick in the book,

vertigo on the high-wire tower —

is this really what they mean by «Happy Hour»?

The line between the social and the suicidal

so fine he might not know when he’s crossed it,

when he’s lost it;

when the social kick becomes the gauging-stick of survival.

So here’s to the circus,

let’s drink to the game of forgetting

the marionette strings that jerk us,

the real world just outside the door.

I know that my legs have gone

and I know that the light here is far from perfect…

but I’ve rehearsed it, so I’ll carry on until I wind up on the floor.

My friends in the bar

will stand me a round,

they’ll toast me on my way to the underground.

I’m falling, falling — don’t give me that look!

I’m falling, only falling, it’s the oldest trick in the book,

My chickadee, my passion flower,

show me the way to the Happy Hour.

Vertigo on the high-wire tower —

is this really what they mean by «Happy Hour»?

Put on the greasepaint, we’re getting ready for Happy Hour.

Do you hear me now?

Can you feel me now?

I’m in the middle of Happy Hour…

Put on the greasepaint.

Gevoed door alcohol,

woorden schieten als een raket,

als een profeet uit Babylon

methode die het absurde doet...

Schiet me die highballs neer

tot ik verlicht ben alsof ik in een stopcontact zit;

sluit me oogappel op oogappel,

laten we ons niet druk maken over de woorden.

Oh, kom op de clowns, kom op de nacht,

schenk me dubbel zicht in zwart-wit.

Ik val, val - kijk me niet zo aan!

Ik val, val, het is de oudste truc in het boek,

Mijn chickadee, mijn passiebloem,

wijs me de weg naar het Happy Hour.

Ik zie dat niet graag:

oh nee, ik hou niet van de manier waarop de hand schudt,

vormen maken als een acrobaat

op weg naar de trapeze.

Mijn vrienden in de menigte

nemen allemaal weddenschappen aan —

ze nemen het vangnet weg.

Vallen, vallen - kijk me niet zo aan!

Ik val, ik val alleen, het is de oudste truc in het boek,

duizeligheid op de hoge-draadtoren -

is dit echt wat ze bedoelen met «Happy Hour»?

De grens tussen het sociale en het suïcidale

zo fijn dat hij misschien niet weet wanneer hij het heeft overgestoken,

wanneer hij het kwijt is;

wanneer de sociale kick de maatstaf wordt voor overleving.

Dus op het circus,

laten we drinken op het spel van vergeten

de marionettenkoorden die ons schokken,

de echte wereld net buiten de deur.

Ik weet dat mijn benen weg zijn

en ik weet dat het licht hier verre van perfect is...

maar ik heb het geoefend, dus ik ga door tot ik op de grond beland.

Mijn vrienden in de bar

zal me een rondje geven,

ze proosten op me op weg naar de metro.

Ik val, val - kijk me niet zo aan!

Ik val, ik val alleen, het is de oudste truc in het boek,

Mijn chickadee, mijn passiebloem,

wijs me de weg naar het Happy Hour.

Duizeligheid op de hogedraadtoren -

is dit echt wat ze bedoelen met «Happy Hour»?

Zet de vetverf op, we maken ons klaar voor Happy Hour.

Hoor je me nu?

Kun je me nu voelen?

Ik zit midden in Happy Hour...

Breng de vetverf aan.