Friday Afternoon - Peter Hammill

Why wait for life to happen

When right before our eyes

Blind fate unwraps its patterns?

I just said «See you soon»

My piano was in tune

When you walked out of the room

It felt like any normal Friday

At concert pitch, 440

The pressure’s many tons;

The weight of life befalls me

I wish I could pretend

My piano’s on the mend

You treated it like a friend, left it to settle down over the weekend

You’ve got a ticket on the terraces for the game on Saturday

And afterwards you might go for a beer

On Sunday afternoon you’ll take the family to the park

And later, when it’s getting dark

You’ll say «We've still got that old spark»

You’ll say «Oh, aren’t we just so lucky to be here…»

So stupid and so senseless…

Sometimes we’re pulled up short, quite shockingly defenceless

I don’t know what to do: my piano’s out of tune…

It’s not as if I can assume that it’s ever going to get any better now

A liquid lunch appointment when the working week is done

There’s time for one more just before he goes

A quick glance at the watch and now it’s time to head for home

And so it’s goodbye to the ladies

Grabs the keys to his Mercedes

Thinking «Maybe I should get a cab…»

But no

Blind drunk, he met you head on

On a normal Friday afternoon

Waarom wachten tot het leven gebeurt?

Wanneer recht voor onze ogen

Blind lot ontvouwt zijn patronen?

Ik zei net "Tot ziens"

Mijn piano was gestemd

Toen je de kamer uitliep

Het voelde als een normale vrijdag

Op concertpitch, 440

De druk is vele tonnen;

Het gewicht van het leven valt mij

Ik wou dat ik kon doen alsof

Mijn piano is aan het herstellen

Je behandelde het als een vriend, liet het in het weekend rusten

Je hebt een kaartje op de terrassen voor de wedstrijd op zaterdag

En daarna ga je misschien een biertje drinken

Op zondagmiddag ga je met het gezin naar het park

En later, als het donker wordt

Je zult zeggen: "We hebben nog steeds die oude vonk"

Je zult zeggen: "Oh, hebben we niet gewoon zoveel geluk dat we hier zijn..."

Zo dom en zo zinloos...

Soms worden we kort opgehouden, behoorlijk schokkend weerloos

Ik weet niet wat ik moet doen: mijn piano is ontstemd...

Het is niet alsof ik kan aannemen dat het nu ooit beter zal worden

Een vloeibare lunchafspraak als de werkweek voorbij is

Er is nog tijd voor nog een vlak voordat hij gaat

Een snelle blik op het horloge en nu is het tijd om naar huis te gaan

En dus is het afscheid van de dames

Pakt de sleutels van zijn Mercedes

Denkend "Misschien moet ik een taxi nemen..."

Maar nee

Blind dronken, hij ontmoette je meteen

Op een normale vrijdagmiddag