Event Horizon - Peter Hammill

Flat on my back, I can feel myself falling

Into a singular state of mind;

As if through a fog, I can hear someone calling

I know I’m cutting it fine

Thinking that maybe it’s time to cross the line

The last thing I need’s any outside assistance;

Whatever I do will be what has been done

And if force is applied, let it be from a distance

Right now I’m biding my time;

Hold on, I’m biting my tongue

Hoping I’m timing my run across the line

It’s all gone so quiet and scary

I can feel the bloodrush in my ears

If only I could keep my head

If only I could keep my head from spinning

If only I could keep my head

I’d cross the line

Is that the finish in sight or a mist that’s descending?

The geometry’s blurred at the edge of the scene

At the vanishing point there’ll be no perfect ending

No final dotting of «i"s, no chance of crossing the «t"s —

At last, unpicked at the seams, I’ll cross the line

Plat op mijn rug, ik voel mezelf vallen

In een unieke gemoedstoestand;

Als door een mist hoor ik iemand roepen

Ik weet dat ik het goed doe

Denkend dat het misschien tijd is om over de grens te gaan

Het laatste wat ik nodig heb, is hulp van buitenaf;

Wat ik ook doe, het is wat ik heb gedaan

En als er kracht wordt uitgeoefend, laat het dan van een afstand zijn

Op dit moment wacht ik mijn tijd af;

Wacht even, ik bijt op mijn tong

In de hoop dat ik mijn run over de lijn time

Het is allemaal zo stil en eng gegaan

Ik voel de bloedstroom in mijn oren

Kon ik mijn hoofd maar houden

Kon ik mijn hoofd maar niet laten tollen

Kon ik mijn hoofd maar houden

Ik zou over de schreef gaan

Is dat de finish in zicht of een neerdalende mist?

De geometrie is wazig aan de rand van de scène

Op het verdwijnpunt is er geen perfect einde

Geen laatste puntjes van «i's, geen kans om de «t"s te overschrijden —

Eindelijk, ongeplukt uit de naden, zal ik de grens overschrijden