Comfortable? - Peter Hammill

She like to keep God out of church,

Especially when she prays:

All in it’s place all safely stored

For some rogation day…

The paradox is so apparent,

The sense absurd, but all too real;

The nonsense is arrant

But she just want to feel comfortable.

A pound in the collection-box,

A name-plate by the aisle;

She always wears a heat,

For he’ll appreciates the style.

Pays no attention to the sermon,

Christ in himself has no appeal,

The social custom is the turn-on

And she just wants to feel comfortable.

She doesn’t want to know/here/see.

Treading not on her illusions,

I will not walk upon my own:

We stand among the creature comforts —

We’re standing on the stockpiles of first stokes.

We stand on the brink of the ultrapower,

Assume it’s a proper place,

View the living hour by hour

In the first person singular case.

On with the usual complacent wait

For the mortal wound to heal.

When the abyss is adjacent —

What right have we got to feel comfortable?

On with the usual complacency,

On with the customary zeal;

She doesn’t need to match a valency,

She just wants to feel comfortable.

It’s her blindness and her blessing

That the thought will not occur.

That heaven, when it comes, might have

No special place for her.

She’ll never look at the enigma,

She doesn’t want things quite that real.

Oh, that’s some kind of stigma —

What right has she got to feel so comfortable?

She doesn’t want to think about it,

She doesn’t want to talk about it,

She doesn’t want to look at it:

It makes her feel uncomfortable.

Ze houdt God graag buiten de kerk,

Vooral als ze bidt:

Alles op zijn plaats, alles veilig opgeborgen

Voor een rogatiedag...

De paradox is zo duidelijk,

De zin absurd, maar maar al te reëel;

De onzin is arrant

Maar ze wil zich gewoon op haar gemak voelen.

Een pond in de collectebus,

Een naambordje bij het gangpad;

Ze draagt ​​altijd een warmte,

Want hij zal de stijl waarderen.

besteedt geen aandacht aan de preek,

Christus in zichzelf heeft geen aantrekkingskracht,

De sociale gewoonte is de turn-on

En ze wil zich gewoon op haar gemak voelen.

Ze wil het niet weten/hier/zien.

Betreedt niet haar illusies,

Ik zal niet alleen lopen:

We staan ​​tussen de gemakken van het schepsel -

We staan ​​op de voorraden eerste stokes.

We staan ​​op de rand van de ultrapower,

Ga ervan uit dat het een goede plek is,

Bekijk het leven van uur tot uur

In de eerste persoon enkelvoud.

Aan met het gebruikelijke zelfgenoegzame wachten

Om de dodelijke wond te laten genezen.

Wanneer de afgrond aangrenzend is —

Welk recht hebben we om ons op ons gemak te voelen?

Met de gebruikelijke zelfgenoegzaamheid,

Op met de gebruikelijke ijver;

Ze hoeft niet te matchen met een valentie,

Ze wil zich gewoon op haar gemak voelen.

Het is haar blindheid en haar zegen

Dat de gedachte niet zal voorkomen.

Dat de hemel, als het komt, misschien...

Geen speciale plek voor haar.

Ze zal nooit naar het raadsel kijken,

Ze wil de dingen niet zo echt.

Oh, dat is een soort stigma —

Welk recht heeft ze om zich zo op haar gemak te voelen?

Ze wil er niet aan denken,

Ze wil er niet over praten,

Ze wil er niet naar kijken:

Het geeft haar een ongemakkelijk gevoel.