Interludio 3 - Nach

A veces sueñas demasiado, tanto que lo real no importa

Sientes que los días te transportan y te sientes solo

Apagado, como esta ciudad maldita

Que te incita a suplicarles a quienes más te quitan

Mis lágrimas se han secado

Pagué por mis pecados herrados en el pasado

Pero mírame, aquí sentado tan endeble y vulnerable

Callado mientras dejo que el diablo me hable

Me confunde, su voz me aturde y me abandono

Solo si cierro mis ojos veo este trono que merezco

Pero no lo tengo

Jamás pondré mi alma en venta

Prefiero ser feliz don nadie a ser leyenda muerta

Camino lento, y no tan atento aunque lo intento

No me mata el odio ni el lamento

Solo el tiempo que me arruga, como a un papel inservible

En mares de irreversibles mares nado, yo el impasible

El niño sensible, el chico travieso y malo

Frágil carne y hueso moldeada al palo

Pero vivo para contarlo y relatarlo

Y sé que es tan fácil morir que tiemblo solo de pensarlo

Pero que más da, mejor nada que esta odisea

Y si existe un más allá, pues bienvenido sea

Hoy estoy borroso y el cristal no está empañado

Y es porque alguien se ha olvidado del príncipe destronado

Que usa a muñecos rotos y pinta sus sueños rotos en un mundo roto,

quebrado por la angustia de otros

Es la historia silenciosa que a gritos fue castigada

Hoy miro entre mis manos y ¿qué encuentro?

Nada

Todos tenemos una historia, que debe ser contada

Y guardamos un secreto del que nadie sabe nada

Hablamos con la almohada, pero no responde

La verdad está ahí fuera, sí, pero se esconde

Todos tenemos una historia, que debe ser contada

Y guardamos un secreto del que nadie sabe nada

Hablamos con la almohada, pero no responde

La verdad está ahí fuera, sí, pero se esconde

Soms droom je te veel, zo veel dat het echte er niet toe doet

Je voelt dat de dagen je vervoeren en je voelt je alleen

Uit, zoals deze verdomde stad

Dat moedigt je aan om degenen te smeken die het meeste van je nemen

mijn tranen zijn opgedroogd

Ik betaalde voor mijn zonden gebrandmerkt in het verleden

Maar kijk naar mij, ik zit hier zo zwak en kwetsbaar

Stil terwijl ik de duivel tot me laat spreken

Hij brengt me in de war, zijn stem verbijstert me en ik verlaat mezelf

Alleen als ik mijn ogen sluit, zie ik deze troon die ik verdien

Maar ik heb het niet

Ik zal mijn ziel nooit te koop aanbieden

Ik ben liever gelukkig als een niemand dan een dode legende te zijn

Ik loop langzaam en niet zo attent, hoewel ik het probeer

Noch haat, noch spijt doodt me

Alleen de tijd die me verfrommelt, als een nutteloos stuk papier

In zeeën van onomkeerbare zeeën zwem ik, ik de onbewogen

De gevoelige jongen, de ondeugende en stoute jongen

Breekbaar vlees en bot tot op het bot gevormd

Maar ik leef om te vertellen en te vertellen

En ik weet dat het zo gemakkelijk is om dood te gaan dat ik beef als ik eraan denk

Maar wat maakt het uit, beter niets dan deze odyssee

En als er een hiernamaals is, welkom

Vandaag ben ik wazig en het glas is niet beslagen

En het is omdat iemand de onttroonde prins is vergeten

Die kapotte poppen gebruikt en hun gebroken dromen schildert in een gebroken wereld,

gebroken door de angst van anderen

Het is het stille verhaal dat schreeuwend gestraft werd

Vandaag kijk ik door mijn handen en wat vind ik?

Ieder

We hebben allemaal een verhaal dat verteld moet worden

En we houden een geheim waar niemand iets van weet

We praten tegen het kussen, maar het reageert niet

De waarheid is daarbuiten, ja, maar ze verbergt zich

We hebben allemaal een verhaal dat verteld moet worden

En we houden een geheim waar niemand iets van weet

We praten tegen het kussen, maar het reageert niet

De waarheid is daarbuiten, ja, maar ze verbergt zich