Cadenas - Nach

Todo el planeta se conecta en una red perfecta

Y el dolor que infecta a otros nos afecta

Cicatrices invisibles en el vientre que nos marcan para siempre

Y nuestra mente no despierta

Esta historia es cotidiana como el sol de la mañana

Donde un padre de familia envidia lo que otros ganan

Con el estrés como costumbre

La rutina en su oficina le asesina y él se hunde, se confunde

Hoy su jefe a sido duro y decidido

La fragancia de su puro y su amenaza de despido

Dolido por su arrogancia, se ve estúpido y vencido

Arrepentido al ver, quien quiso ser y nunca ha sido

Su autoestima está dañada, su ilusión vestida en negro

Demasiados malos tragos anclados en su cerebro

Para en el bar para olvidar y empieza

Tragaperras con cerveza y su cabeza se despeja

Llega al portal y en el buzón solo hay facturas

En su corazón fracturas;

duras ataduras cuenta

Un mal día y un mal día y al mes treinta

Otro día y otro y ¿quién no revienta?

Sube a casa sin humor, sin alegría

Su mujer dormía y la comida ya esta fría, ¡Discuten!

Tras el humo de una colilla, él chilla, la humilla

Le marca el puño en su mejilla

Su mujer calla y consiente como siempre

La ira danza en el ambiente y el amor roto les duele

Sin nadie que la consuele se encierra y llora en el baño

Ella lleva la cadena y otros sufrirán el daño

Cadenas…

Todos tenemos una historia que debe ser contada (cadenas)

Guardamos un secreto del que nadie sabe nada (nada)

Hablamos con la almohada pero no responde

La verdad esta ahí fuera, si pero se esconde

Todos tenemos una historia que debe ser contada (cadenas)

Guardamos un secreto del que nadie sabe nada (nada)

Hablamos con la almohada pero no responde

La verdad esta ahí fuera, si pero se esconde

Anochece y su hijo aparece en casa en mal momento

Ella vacía una botella y el dolor que siente dentro

Reacciona con la furia de un relámpago

Y sin mediar palabra le golpea en el estómago

«Tú vuelve a llegar tarde y no entrarás por esa puerta»

La mirada de su hijo muerta y la herida abierta

En el silencio y el rechazo, entre gritos y portazos

Porque sin lazos ni abrazos todo se rompe en pedazos

Y así al día siguiente no habrá clase ni deporte

Sólo hay parque porque tampoco hay norte donde mirar

Unas caladas con colegas y vuelve a empezar el juego

Herido y confundido prendió el fuego e incendió su ego

Ahora él lleva la cadena y quema, flamante pena

Le preguntan por sus padres y él calla o elude el tema

Alguien debe pagar el precio de su desprecio

Y se pelea con quien sea, en la puerta del colegio

Ha visto a un niño débil, le acorrala y le da un susto

Ver el rostro del disgusto le parece lo más justo

Entre lágrimas y ahogo el pequeño le suplica

Su réplica es una hostia y otra sangre que salpica

Alguien llama a la empresa y es que las noticias vuelan

Porque al hijo del jefazo alguien le pegó en la escuela

Sentado en su despacho, irritado

Descargará su rabia con algún pobre empleado

Todos tenemos una historia que debe ser contada (cadenas)

Guardamos un secreto del que nadie sabe nada (nada)

Hablamos con la almohada pero no responde

La verdad esta ahí fuera, si pero se esconde

Todos tenemos una historia que debe ser contada (cadenas)

Guardamos un secreto del que nadie sabe nada (nada)

Hablamos con la almohada pero no responde

La verdad esta ahí fuera, si pero se esconde

Cadenas…

Todo el fuego que escupas, provocará un mal

Que volverá a ti como un boomerang

Sucesos que nos encadenan, en un circulo vicioso y fatal

Tu látigo será tu condena

El mundo esta conectado

Cadenas

De hele planeet is verbonden in een perfect netwerk

En de pijn die anderen infecteert, treft ons

Onzichtbare littekens op de buik die ons voor altijd markeren

En onze geest wordt niet wakker

Dit verhaal is elke dag als de ochtendzon

Waar een vader van een gezin jaloers is op wat anderen verdienen

Zoals gewoonlijk met stress

De routine in zijn kantoor doodt hem en hij zinkt, hij raakt in de war

Vandaag was je baas hard en vastberaden

De geur van zijn sigaar en zijn dreigement met ontslag

Gekwetst door zijn arrogantie, ziet hij er dom en verslagen uit

Spijtig om te zien, wie wilde zijn en is nooit geweest

Zijn zelfrespect is beschadigd, zijn illusie in het zwart gekleed

Te veel slechte drankjes blijven in je hersenen hangen

Stop aan de bar om te vergeten en te beginnen

Slots met bier en je hoofd heldert

Hij komt aan op het portaal en er zitten alleen facturen in de brievenbus

In zijn hart breuken;

hard ties account

Een slechte dag en een slechte dag en de dertig maanden

Nog een dag en nog een en wie barst er niet uit?

Ga naar huis zonder humor, zonder vreugde

Zijn vrouw sliep en het eten is al koud, beweren ze!

Achter de rook van een sigarettenpeuk schreeuwt hij, vernedert hij haar

Hij drukt zijn vuist op zijn wang

Zijn vrouw zwijgt en stemt zoals altijd in

Woede danst in de lucht en gebroken liefde doet pijn

Met niemand om haar te troosten, sluit ze zichzelf op in de badkamer en huilt

Zij draagt ​​de ketting en anderen zullen de schade lijden

kettingen…

We hebben allemaal een verhaal dat verteld moet worden (ketens)

We houden een geheim dat niemand iets weet (niets)

We praten tegen het kussen, maar het antwoordt niet

De waarheid is daarbuiten, ja, maar ze verbergt zich

We hebben allemaal een verhaal dat verteld moet worden (ketens)

We houden een geheim dat niemand iets weet (niets)

We praten tegen het kussen, maar het antwoordt niet

De waarheid is daarbuiten, ja, maar ze verbergt zich

De avond valt en je zoon komt op een slecht moment thuis

Ze drinkt een fles leeg en de pijn die ze van binnen voelt

Reageer met de woede van de bliksem

En zonder een woord slaat hij hem in de maag

«Je bent weer te laat en je komt niet door die deur naar binnen»

De blik van zijn dode zoon en de open wond

In de stilte en afwijzing, tussen geschreeuw en dichtslaande deuren

Want zonder stropdassen of knuffels breekt alles in stukken

En dus is er de volgende dag geen les of sport

Er is alleen een park omdat er geen noorden is om naar te kijken

Een paar trekjes met collega's en het spel opnieuw beginnen

Gekwetst en verward stak hij het vuur aan en zette zijn ego in brand

Nu draagt ​​hij de ketting en brandt, gloednieuw verdriet

Ze vragen hem naar zijn ouders en hij zwijgt of vermijdt het onderwerp

Iemand moet de prijs betalen voor hun minachting

En hij vecht met wie dan ook, bij de schoolpoort

Hij heeft een zwak kind gezien, zet hem in een hoek en maakt hem bang

Het gezicht van walging zien lijkt hem het eerlijkst

Tussen tranen en verdrinking smeekt de kleine hem

Zijn replica is een gastheer en ander bloed dat spat

Iemand belt het bedrijf en het nieuws vliegt

Omdat iemand de zoon van de baas sloeg op school

Zittend in zijn kantoor, geïrriteerd

Hij zal zijn woede uiten op een arme werknemer

We hebben allemaal een verhaal dat verteld moet worden (ketens)

We houden een geheim dat niemand iets weet (niets)

We praten tegen het kussen, maar het antwoordt niet

De waarheid is daarbuiten, ja, maar ze verbergt zich

We hebben allemaal een verhaal dat verteld moet worden (ketens)

We houden een geheim dat niemand iets weet (niets)

We praten tegen het kussen, maar het antwoordt niet

De waarheid is daarbuiten, ja, maar ze verbergt zich

kettingen…

Al het vuur dat je spuugt zal een slechte veroorzaken

Dat komt bij je terug als een boemerang

Gebeurtenissen die ons ketenen, in een vicieuze en fatale cirkel

Je zweep zal je straf zijn

de wereld is verbonden

kettingen