Strung - Joe Henry

I keep wooden boxes like traps strung with wire

In the light of old tires, piled on the fire

Wearing their smoke like a flower in bloom

Cut like the thread in a pipe fitter’s room;

I dig in the dirt and yank at the root

Of the shadow’s dark vein in a story gone mute

Till it sings with the blue of a hangman in time

And I give away what never was mine

I’ve set a snare for the prey on my tongue

The mean feral song still yet to be sung;

The one with your name called out in the street

That with or without me will always will repeat

Like a coin in the mirrored jukebox machine

Can set a world spinning like cheap gasoline;

Sending up sparks in the air, how they shine

And I give away what never was mine

I give away what never was mine

The god of all truth, of darkness and sleep

Plays like the arc of a lamp and for keeps

Dancing with fury, heat in both hands

And welds me to you in the place where I stand:

In love with your doubt, deaf to my own

Awake to the hole in the heart of my bone

As I shake and sing, beating out time

And I give away what never was mine

I give away what never was mine

Ik bewaar houten kisten als vallen die met draad zijn geregen

In het licht van oude banden, opgestapeld op het vuur

Hun rook dragen als een bloem in bloei

Knip als de draad in de kamer van een pijpfitter;

Ik graaf in het vuil en ruk aan de wortel

Van de donkere ader van de schaduw in een verhaal dat stil is geworden

Tot het op tijd zingt met het blauw van een beul

En ik geef weg wat nooit van mij was

Ik heb een strik voor de prooi op mijn tong gezet

Het gemene wilde lied dat nog gezongen moet worden;

Degene met je naam die op straat wordt geroepen

Dat met of zonder mij zal altijd blijven herhalen

Als een munt in de gespiegelde jukebox-machine

Kan een wereld doen draaien als goedkope benzine;

Vonken de lucht in sturen, hoe ze schijnen

En ik geef weg wat nooit van mij was

Ik geef weg wat nooit van mij was

De god van alle waarheid, van duisternis en slaap

Speelt als de boog van een lamp en als bewaarmiddel

Dansen van woede, warmte in beide handen

En me aan u vastlast op de plaats waar ik sta:

Verliefd op jouw twijfel, doof voor de mijne

Wakker worden met het gat in het hart van mijn bot

Terwijl ik schud en zing, de tijd verslaand

En ik geef weg wat nooit van mij was

Ik geef weg wat nooit van mij was