Comme une chanson bizarre - Gerard Lenorman

Me revient à la mémoire

Comme une chanson bizarre

Que je chantais sans y croire

Quand le rêve est trop fragile

Pour qu´on en garde le fil

Sur les touches blanches et noires

Mon piano jouait tout seul

Là dans le matin triste et sale

Un peu comme un chant d´espoir

Qui parlait de paradis perdu

Où les hommes disparus s´aiment chaque jour un peu plus

Où les hommes disparus s´aiment chaque jour un peu plus

Dans ma chanson plus de guerres

Plus de rêves éphémères

S´envolant au petit jour

L´aigle épouse la colombe

Et la terre est presque ronde

Tant elle enfante l´amour

Plus de chagrins dérisoires

Qui détruisent les histoires

Les enfants deviennent rois

Rois de tous ces paradis perdus

Où les hommes disparus s´aiment chaque jour un peu plus

Où les hommes disparus s´aiment chaque jour un peu plus

Me revient à la mémoire

Comme une chanson bizarre

Que je jouais malgré moi

Comme si j´étais la plume

Que quelques rayons de lune

Guideraient entre mes doigts

Je ne pouvais pas me taire

J´abolissais les frontières

Sur le clavier sous mes doigts

S´éveillaient les paradis perdus

Où les hommes disparus s´aiment chaque jour un peu plus

Où les hommes disparus s´aiment chaque jour un peu plus

Un peu de moi un peu de vous

Beaucoup d´amour et tant et tant

D’espoir au coeur du monde entier (x 10)

ik herinner

Als een raar liedje

Dat ik zong zonder het te geloven

Wanneer de droom te kwetsbaar is

Om bij te houden

Op de witte en zwarte toetsen

Mijn piano speelde vanzelf

Daar in de droevige en vuile ochtend

Een beetje als een lied van hoop

Wie sprak over het verloren paradijs?

Waar dode mannen elke dag een beetje meer van elkaar houden

Waar dode mannen elke dag een beetje meer van elkaar houden

In mijn lied geen oorlogen meer

Geen vluchtige dromen meer

Wegvliegen bij het aanbreken van de dag

De adelaar trouwt met de duif

En de aarde is bijna rond

Zoveel geeft ze geboorte aan liefde

Geen klein verdriet meer

Wie vernietigt de verhalen?

Kinderen worden koningen

Koningen van al deze verloren paradijzen

Waar dode mannen elke dag een beetje meer van elkaar houden

Waar dode mannen elke dag een beetje meer van elkaar houden

ik herinner

Als een raar liedje

Dat ik ondanks mezelf aan het spelen was

Alsof ik de veer was

Slechts een paar manestralen

Zou door mijn vingers leiden

Ik kon niet zwijgen

Ik heb de grenzen afgeschaft

Op het toetsenbord onder mijn vingers

Werd wakker in de verloren paradijzen

Waar dode mannen elke dag een beetje meer van elkaar houden

Waar dode mannen elke dag een beetje meer van elkaar houden

Een beetje over mij een beetje over jou

Veel liefs en zo veel

Van hoop in het hart van de hele wereld (x 10)