Surface The Infinite - Dark Tranquillity

It starts below

The pile and the burning in the

Darkness in the recipe

And fire in the soul

To paralyze and strangle hold

Disable the design

The remnants of reality

In our measured time

Is torn apart

We carry our fear inside,

A space that hold the darkness

We stretch our skin around,

To cover the abyss

The smirk on our reality

At the future we foresee

Blood that seeks redemption

In endless nights of sin

Spades without spears

That pierce the blinding sun

We heard from the heralds of grief

That nothing remains

We carry our fear inside,

A space that hold the darkness

We stretch our skin around,

To cover the abyss

Breaks into day

Upsets the system

It’s in our nature to bear

The hidden to the end

What if this feeling contains the truth?

What if our dreams give way to the dogma of old?

What if lost desire can be found?

No shelter, no barriers between what’s already inside

Betrays what the surface holds

We wear our lives

On waters and dust

Like daemons of the lost

Still wrapped in our own confusion,

The call of the abyss

We carry our fear inside,

A space that hold the darkness

We stretch our skin around,

To cover the abyss

Het begint hieronder

De stapel en het branden in de

Duisternis in het recept

En vuur in de ziel

Om de greep te verlammen en te wurgen

Schakel het ontwerp uit

De overblijfselen van de realiteit

In onze gemeten tijd

Is uit elkaar gescheurd

We dragen onze angst naar binnen,

Een ruimte die de duisternis vasthoudt

We rekken onze huid rond,

Om de afgrond te dekken

De grijns op onze realiteit

In de toekomst voorzien we

Bloed dat verlossing zoekt

In eindeloze nachten van zonde

Schoppen zonder speren

Die de verblindende zon doorboren

We hoorden van de herauten van verdriet

Dat er niets overblijft

We dragen onze angst naar binnen,

Een ruimte die de duisternis vasthoudt

We rekken onze huid rond,

Om de afgrond te dekken

Breekt in de dag

Brengt het systeem van streek

Het zit in onze aard om te verdragen

Het verborgene tot het einde

Wat als dit gevoel de waarheid bevat?

Wat als onze dromen plaatsmaken voor het dogma van weleer?

Wat als verloren verlangen kan worden gevonden?

Geen beschutting, geen barrières tussen wat er al in zit

Verraadt wat het oppervlak bevat

We dragen ons leven

Op water en stof

Zoals daemons of the lost

Nog steeds gehuld in onze eigen verwarring,

De roep van de afgrond

We dragen onze angst naar binnen,

Een ruimte die de duisternis vasthoudt

We rekken onze huid rond,

Om de afgrond te dekken