Nether Novas - Dark Tranquillity

what late forgotten nights to emptiness has given

and now november morning will be taken asunder

the shovel stained with dirt in the hours of belonging

dug into the undiscovered of a life, a pest, a plague

falling back into the arms — no never

admitting to a life alone — no claiming there are sparks inside — no outside looking back — no so the lie never stopped

cling to the wave it cried and onward to the night

expecting not and nothing in the presence of a lie

the deeper that it dug the more now had to go surrender was a fact and the room was decoreated

— the lie never stopped

what late forgotten nights to emptiness has given

the strangers may they come in ignorance’s disguise

so into the dark walking to leave the last of times

kneedeep in desperation to fill the gap behind

boldly thread the night forever

november thought are right — oh never

taken from the fall — no frightened by the key but the trail behind the house

felt compelling and new — the lie never stopped

found at loss for words, now words aren’t enough

someone told, a vacancy was open

someone laughed, the silence here was broken

dug up to make room

the room which you furnaced and graced

there is no vacancy

the least can fill the fountain

the most will flood the mold

wat laat vergeten nachten aan de leegte hebben gegeven

en nu wordt de ochtend van november uit elkaar gehaald

de schop bevlekt met vuil in de uren van thuishoren

gegraven in het onontdekte van een leven, een plaag, een plaag

terug in de armen vallen — nee nooit

toegeven aan een alleen leven - niet beweren dat er vonken van binnen zijn - geen uiterlijk terugkijken - nee dus de leugen is nooit gestopt

klamp je vast aan de golf die het huilde en verder aan de nacht

verwacht niets en niets in aanwezigheid van een leugen

hoe dieper het werd gegraven hoe meer er nu moest gaan overgave was een feit en de kamer werd versierd

— de leugen is nooit gestopt

wat laat vergeten nachten aan de leegte hebben gegeven

mogen de vreemden komen in de vermomming van onwetendheid

dus in het donker wandelen om de laatste tijd te verlaten

kniediep in wanhoop om het gat achter te vullen

moedig de nacht voor altijd aan

november gedachten hebben gelijk — oh nooit

uit de val genomen — niet bang voor de sleutel, maar voor het pad achter het huis

voelde meeslepend en nieuw - de leugen is nooit gestopt

gevonden met verlies voor woorden, nu zijn woorden niet genoeg

iemand vertelde dat er een vacature openstond

iemand lachte, de stilte hier was verbroken

opgegraven om ruimte te maken

de kamer die je stookte en sierde

er is geen vacature

het minste kan de fontein vullen

de meeste zullen de mal overstromen