Hedon - Dark Tranquillity

Enter suicidal angels;

How hungry have we become;

Like animals naked in shame

Fed with the hooves of apocalypse

That galloped down, disordered

Worlds behind

From word to a word I was led to A word

That spanned over cultures in rage

Crimson masses, steeped in decadence

Holding our tongues to the thirsty

Sun

So, is the future still open?

Then enter, hornet, from our hive-dark

Hearts

To draw down the end from within

We need not the horns

That emanate from our warty, haunted

Bodies

Nihilist, hedon

The priceless art of their lives

Sorrow is a wing laid atop their

Heads.

Skin deep, we carve our immeasurable

Sorrow

In the fold of your shivering arms

Hedon,

Your children wild

And filled with death

Jupiter in our unforgiving eyes;

A pandemonium of bodies and gold

Eager, as a part of your face

And the sickness attached to your

Skin (stone)

As the wine-rush,

Chargin from androgynous wombs

To open free the lid of pain

Hedon,

Rinsed in post-human shadows

A monument scorned by the teeth

Of time

Stale-faced keeper of secrets,

Leaded with implosive fire

The whore that carried the apostle

To the mating point on the graves

Of giants

We look at you, afraid

To see what we really are.

Betreed suïcidale engelen;

Hoe hongerig zijn we geworden;

Als dieren naakt in schaamte

Gevoed met de hoeven van de apocalyps

Dat galoppeerde naar beneden, ongeordend

Werelden achter

Van woord tot woord waar ik naar toe werd geleid Een woord

Dat strekte zich uit over culturen in woede

Karmozijnrode massa's, doordrenkt van decadentie

Onze tong vasthouden aan de dorstigen

Zon

Dus, is de toekomst nog open?

Kom dan binnen, hoornaar, vanuit onze bijenkorf-donker

Harten

Om het einde van binnenuit te tekenen

We hebben de hoorns niet nodig

Die afkomstig zijn van onze wrattige, spookachtige

Lichamen

Nihilist, hedon

De onschatbare kunst van hun leven

Verdriet is een vleugel bovenop hun

hoofden.

Huid diep, we snijden onze onmetelijke

Verdriet

In de plooi van je rillende armen

Hedon,

Uw kinderen wild

En gevuld met de dood

Jupiter in onze meedogenloze ogen;

Een pandemonium van lichamen en goud

Gretig, als een deel van je gezicht

En de ziekte die aan je

Huid (steen)

Als de wijnkoorts,

Oplading uit androgyne baarmoeders

Om het deksel van pijn te openen

Hedon,

Gespoeld in post-menselijke schaduwen

Een monument geminacht door de tanden

Van tijd

Bewaarde bewaarder van geheimen,

Geleid met implosief vuur

De hoer die de apostel droeg

Naar het paringspunt op de graven

van reuzen

We kijken naar je, bang

Om te zien wat we werkelijk zijn.