Судьба - Александр Дюмин

Сосны серые, сопки белые

И шагал этап.

А мороз крепчал, ветер с ног валил,

Но никто не ныл.

По краям конвой и собаки вой —

Сердце сжалося.

Силы бы сберечь, ведь сучня, как есть,

Отожралася.

Двести вёрст понты, нужно всем дойти,

Отогреемся.

Привыкать ли нам, чистым босякам,

К этим прелестям.

Пайка хлеба всласть, снега горсть — ништяк!

Не завялимся!

Но до лагеря долгожданного

Мы дотянемся.

Вспоминаю вдруг тополиный пух.

Хату старую.

Под окошком мать всё кричала вслед

Сказку старую:

«Не водись с ворьём, возвращайся в дом,

Ты, как все, живи.

Научись пахать свою землю-мать.

И детей расти».

На беду пущу я коммуну ту Всю колхозную.

Соберётся сход — трактора в расход

Grijze dennen, witte heuvels

En het podium liep.

En de vorst werd sterker, de wind waaide van mijn voeten,

Maar niemand zeurde.

Langs de randen van het konvooi en huilende honden -

Het hart zonk.

Om kracht te sparen, want teef, zoals het is,

Werd dik.

Tweehonderd mijl opschepperij, iedereen moet er komen,

Laten we opwarmen.

Moeten wij, pure zwervers, wennen aan?

Aan deze charmes.

Broodrantsoen naar hartelust, een handvol sneeuw - nishtyak!

Laten we niet vast komen te zitten!

Maar voor het langverwachte kamp

We zullen contact opnemen.

Ik herinner me ineens populierenpluis.

De hut is oud.

Onder het raam bleef de moeder schreeuwen na

Het oude verhaal:

"Knoei niet met dieven, ga terug naar het huis,

Jij leeft, net als iedereen.

Leer je moeder aarde te ploegen.

En kinderen worden groot."

In de problemen laat ik die commune gaan. Allemaal collectieve boerderij.

Er zal een afdaling worden verzameld - tractoren tegen een vergoeding